บทที่ 77 คนตระกูลไป๋มา
เมื่อเห็นแม่ลูกซุนกุ้ยฟางไม่เอาแม้แต่เงิน ก็ทำเหมือนจะหนีออกไปแล้ว
หลินหลันในเวลานั้นมึนงงไปหมด คนไร้ประโยชน์คนนั้น น่ากลัวขนาดนั้นจริงๆหรอ?
เก่งกว่าเสิ่นจุนเหวิน?
หลินหลันส่ายหน้า รู้สึกว่าซุนกุ้ยฟางคงจะถูกเสิ่นจุนเหวินทำให้ตกใจจนโง่ไปแล้ว กำลังพูดเรื่อยเปื่อย
หลังจากที่ออกไป ซุนกุ้ยฟางรู้สึกว่าบนหัวของตนเองมีเมฆครึ้มลอยอยู่
“ลูก ตอนนี้พวกเราสองคนไปที่สถานีรถไฟกันเถอะ กลับไปหลบที่บ้านเกิดก่อน” ซุนกุ้ยฟางรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเป็นอย่างมาก
“แม่ ต้องทำขนาดนี้เลยหรอ? ไอ้คนไร้ประโยชน์อย่างเฉินเฟิง มีอะไรให้กลัว เมื่อวานหลังจากที่เขาได้เจอกับท่านหาน ต้องคุกเข่าขอร้องท่านหานขอเป็นหลานชายอย่างแน่นอน ท่านหานก็เลยปล่อยเขา” สีหน้าของหลินต้าจูนเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย รู้สึกว่าซุนกุ้ยฟางกลัวจนเกินเหตุ ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขา ว่าหานหลงน่ากลัวแค่ไหน ไม่เพียงแต่เป็นราชาในเมืองภาคตะวันออก เขายังมีฟางเทาเป็นลูกน้องที่คอยต่อสู้ เฉินเฟิงเก่งแค่ไหน เขาจะสามารถสู้ชนะฟางเทา？
“ท่านหานที่ลูกพูดถึง เก่งขนาดนั้นจริงๆหรอ?” ซุนกุ้ยฟางถามขึ้นอย่างรู้สึกโชคดี
“ใช่ ท่านหานมีลูกน้องสามร้อยกว่าคน เลือกออกมาสักคน ก็คือคนที่เก่งและมีชื่อเสียงในพื้นที่แล้ว……” หลินต้าจูนมีความภูมิใจ พี่ใหญ่ของเขา เป็นหนึ่งในลูกน้องนับสามร้อยคนของหานหลง ทุกครั้งที่ได้ยินพี่ใหญ่ของเขาพูดถึงความรุ่งโรจน์ของหานหลง เล
