เสี้ยเมิ่งเหยา ถ้าไม่ใช่ผู้บริหารระดับสูงก็เป็นประธานบริษัทต่างๆ ถ้าเขาไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น เป็นสิ่งที่มองออกได้อย่างชัดเจน
คล้ายว่าจะรับรู้ถึงน้ำเสียงเชิงหยอกล้อของเฉินเฟิง เสี้ยเมิ่งเหยาหน้าแดงระเรื่อ แล้วหมุนตัวหันไป：“ไม่อยากไปก็ช่างเถอะค่ะ”
“อยากไปๆ ต่อให้ฝันผมก็อยากไป” เฉินเฟิงรีบเอ่ยปากพูด
“หึ ค่อยยังชั่ว” เสี้ยเมิ่งเหยามองไปทางเฉินเฟิงด้วยความภูมิใจ แล้วพูดขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นสัปดาห์หน้าฉันลา…….”
ยังไม่ทันพูดจบ
“ปั้ง” ดังขึ้น ประตูวิลล่าถูกคนเปิดออกอย่างแรง
คนสวมชุดดำใส่หน้ากากสองคนเดินเข้ามา คนหนึ่งอ้วนคนหนึ่งผอมปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าประตู
ทั้งสองคนสวมชุดรัดรูป ปิดบังไปทั่วทั้งร่างกาย มีแค่ตาที่เผยออกมา
“สวีเฟยหรงอยู่ที่ไหน?” ชายชุดดำตัวผอมมองไปทางเฉินเฟิงด้วยสายตาเย็นยะเยือกไร้อารมณ์
เฉินเฟิงหรี่ตาลง：“คนตระกูลไป๋เป็นคนส่งพวกแกมา?”
สายตาของชายชุดดำร่างผอมเย็นยะเยือก ไม่ได้ตอบคำถาม เดินมาตรงหน้าเฉินเฟิงหนึ่งก้าว ใช้มือขวาจับที่คอของเฉินเฟิง บรรยากาศเย็นยะเยือกขึ้นมาในทันที ไร้ซึ่งคำถาม การจับกระชากคอในครั้งนี้แค่จับก็โดนแล้ว และแน่นอนว่าต้องจับจนเลือดออกมา
“เฉินเฟิง ระ……” สีหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว รีบพูดเตือนเฉินเฟิง
แต่เธอที่ยังไม่ทันได้พูดคำว่าวัง กลับเห็นเฉินเฟิงแสยะยิ้ม แล้วสวนกลับไปหนึ่งหมัด
การต่อยของเฉินเฟิงนี้ เหมือนเป็นระเบิดที่กำลังร้องคำรามออกมา ทำใ
