ข้อความหนึ่งถูกส่งไปให้กับโทรศัพท์ของเฉินเฟิง
“คุณชายเฉิน จัดการเรียบร้อยแล้วครับ”
คนที่ส่งข้อความมานั้นคือหานหลง เฉินเฟิงปรายตามอง จากนั้นวางโทรศัพท์เอาไว้ด้านข้าง เขาเชื่อว่าหานหลงไม่กล้าเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นกับตน
แม่ลูกซุนกุ้ยฟาง น่าจะได้รับการสั่งสอนที่ควรจะได้รับแล้ว
เวลานี้ เสี้ยเมิ่งเหยาสวมชุดนอนซีทรูสีดำเดินลงมาจากชั้นบน
“เฉินเฟิง สัปดาห์หน้าคุณมีเวลาไหม?” อาจจะเป็นเพราะพึ่งอาบน้ำเสร็จ หน้าเล็กๆของเสี้ยเมิ่งเหยาจึงแดงระเรื่อ มองดูแล้วน่าหลงใหลมาก
“มีสิ มีอะไรรึเปล่า” เฉินเฟิงยิ้มแล้วตอบคำถาม
“ฉันอยากให้คุณไปจินหลิงกับฉันหน่อย”เสี้ยเมิ่งเหยาพูด
“ได้” เฉินเฟิงพยักหน้าแล้วตอบตกลง
“คุณไม่ถามฉันหน่อยหรอ ฉันจะไปทำอะไรที่จินหลิง?” ปากเล็กๆของเสี้ยเมิ่งเหยาเบะออกมา เธอพูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย
เฉินเฟิงยิ้มเศร้า “แล้วคุณจะไปทำอะไรที่จินหลิง?”
“ไปร่วมงานเลี้ยงรุ่น” เสี้ยเมิ่งเหยาพูด เมื่อสามปีก่อน ตอนที่เธอพึ่งแต่งงานกับเฉินเฟิง ก็ได้ไปงานเลี้ยงรุ่นหนึ่งครั้ง แต่ว่าครั้งนั้น เฉินเฟิงไม่ยอมไปกับเธอ ครั้งนี้ เสี้ยเมิ่งเหยายังคงไม่มั่นใจ เฉินเฟิงจะไปกับเธอหรือไม่
“คุณอยากให้ผมไปกับคุณ?” เฉินเฟิงยกมุมปาก แล้วถามขึ้น งานเลี้ยงรุ่นของเสี้ยเมิ่งเหยาเมื่อสามปีก่อน ที่เขาไม่ไป เป็นเพราะกลัวว่าจะทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาขายหน้า เพราะในตอนนั้นเขาเป็นแค่คนส่งอาหาร แต่ว่าคนที่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นของ
