บทที่ 76 เอาเงินไม่เอาชีวิต
“โกหก！มึงไม่ได้วางกับดักเอาไว้ แล้วกูจะจ่ายเงินหนึ่งร้อยล้านได้ยังไง?” เสิ่นจุนเหวินเอาความผิดทั้งหมดโยนไปให้กับซุนกุ้ยฟาง เขาไม่สามารถทำอะไรหลินหลันได้ แล้วเขาจะไม่สามารถทำอะไรซุนกุ้ยฟางได้อย่างนั้นหรอ?
ซุนกุ้ยฟางรู้สึกอึดอัดมาก เธออยากจะบอกว่าเป็นเพราะเสิ่นจุนเหวินโง่เอง ที่มองไม่ออกว่าจางตงเฉินกำลังโกงเขา แต่คำพูดนี้ เธอกล้าพูดไหม? ไม่กล้าพูด！
“เรื่องอื่นกูไม่สน เงินหนึ่งร้อยล้านหยวนนั้น มึงต้องคืนให้กู ไม่อย่างนั้น ชีวิตที่เหลือของมึงกับลูกก็ไปอยู่ในคุก” เสิ่นจุนเหวินหัวเราะในลำคอแล้วพูดขึ้น
คำพูดสี้เหมือนฟ้าผ่าลงมาตอนที่ท้องฟ้าสดใส ทำให้หน้าของแม่ลูกซุนกุ้ยฟางซีดขาว เมื่อกี้กำลังฝันว่าจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งรวย กำลังจะได้เดินจุดสูงสุดของชีวิต ทำไมแค่ชั่วพริบตา กลับต้องไปใช้ชีวิตอยู่ใสคุกแล้ว
“คุณชายเสิ่น คุณนอนกับลูกสาวของฉันแล้วไม่ใช่หรอคะ? คุณคงไม่คิดอยากจะเบี้ยวใช่ไหม?” หลินหลินอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา ถึงแม้ว่าหนึ่งร้อยล้านหยวนจะมากไปหน่อย แต่เขานอนกับเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว ถึงยังไงก็ต้องยอมรับ
น้ำเสียงของเสิ่นจุนเหวินนิ่งเฉย เกือบที่จะโมโหจนเป็นลมไปแล้ว เขาไม่รู้ ทำไมเสี้ยเมิ่งเหยาถึงมีแม่แบบนี้ และสิ่งที่เหลือเชื่อไปกว่านั้นก็คือ เฉินเฟิงทนหลินหลันมาแล้วสามปี เขาทำได้ยังไง?
“น้าหลิน คุณน้าอย่าพูดเรื่อยเปื่อยนะครับ ผมไม่เคยมีอะไรกับคุณหนู
