ชินยังไม่ตายใจ คิดอยากจะทำอะไรสวีเฟยหรงอีก
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของกู้ตงเชินเปลี่ยนไปมาก จากนั้นเขาก็พูดขึ้น:”คุณหนูเสี้ย ใส่ร้ายกัน……”
“เมิ่งเหยา ไม่ใช่ท่านเชิน ท่านเชินเป็นคนพาคนมาช่วยฉัน”สวีเฟยหรงรีบส่ายหน้าไปมา ดูท่าแล้วเสี้ยเมิ่งเหยาคงจะยังไม่รู้ เฉินเฟิงเป็นคนสั่งกู้ตงเชิน
“ห๊ะ?” ปากเล็กของเสี้ยเมิ่งเหยาอ้าปากกว้างด้วยความตกใจ กู้ตงเชินช่วยสวีเฟยหรง นี่มันเรื่องอะไรกัน หรือว่าจะเป็น……
เสี้ยเมิ่งเหยามองไปที่เฉินเฟิง นอกจากเฉินเฟิงแล้ว เธอก็นึกถึงใครไม่ได้อีก
“เมิ่งเหยา เขาคือเพื่อนคนที่ผมพูดถึง” เฉินเฟิงยิ้มเศร้าแล้วพูดขึ้น
“เพื่อน?” เสี้ยเมิ่งเหยางงมากกว่าเดิม เฉินเฟิงคบคนอย่างกู้ตงเชินเป็นเพื่อนได้ยังไง ครั้งที่แล้วเฉินเฟิงพึ่งสั่งสอนเขาที่คลับเจวายไปเองไม่ใช่หรอ?
“ใช่ๆๆ ผมกับคุณเฉิน……เป็นเพื่อนกัน”กู้ตงเชินเกือบจะหลุดปากพูดออกไป เกือบจะเรียกคุณเฉินว่าคุณชายเฉิน
เสี้ยเมิ่งเหยาสงสัยมากกว่าเดิม ทำไมเขาถึงรู้สึกว่า สายตาที่กู้ตงเชินมองดูเฉินเฟิงนั้น มีความหวาดกลัวเล็กน้อย ไม่เหมือนเพื่อนเลยสักนิด
“เมิ่งเหยา ส่งเฟยหรงไปโรงพยาบาลก่อน ฉันดูแล้วเหมือนเธอจะบาดเจ็บไม่ใช่น้อยๆ”เมื่อเห็นเสี้ยเมิ่งเหยาทำทีเหมือนจะถามให้ถึงที่สุด เฉินเฟิงจึงรีบพูดเปลี่ยนบทสนทนา
“อืม เฟยหรง พวกเราไปโรงพยาบาลกันเถอะ” เสี้ยเมิ่งเหยาเองก็ดึงสติกลับมา ตอนนี้สวีเฟยหรงยังคงได้รับบาดเจ็บ
“ดี” สวีเฟยหรงพูดเส
