บทที่ 73 ตบปาก หนึ่งร้อยครั้ง
คำพูดนี้พูดออกมา สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปพร้อมกัน
กู้ตงเชินกำลังจะมีเรื่องกับไป๋กว่างยี่?
“มึงพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร? มึงรู้ไหมว่าคุณชายไป๋ของพวกกูคือใคร！”หวังเจียงชี้ไปที่กู้ตงเชินแล้วพูดตะคอก เป็นแค่อันธพาลระดับจังหวัด แต่กล้าไม่เห็นคุณชายใหญ่ตระกูลไป๋อยู่ในสายตา คงไม่รู้จริงๆว่าคำว่าตายเขียนยังไง！
“กูไม่สนใจว่ามึงจะเป็นคุณชายขาวคุณชายดำอะไร กล้าทำร้ายคุณหนูสวี กูก็จะทำให้มึงกลายเป็นคุณชายตาย！”กู้ตงเชินพูดด้วยเสียงเย็นชา ในเมื่อคิดดีแล้วว่าจะมีปัญหากับตระกูลไป๋ ถ้าอย่างนั้นเขาก็ไม่มีอะไรให้กลัวแล้ว เกิดเรื่องขึ้น ล้วนสามารถโยนไปให้เฉินเฟิง ถ้าหากว่าเฉินเฟิงไม่มีปัญญาจัดการ อย่างมากเขาก็เก็บข้าวของแล้วหนีไป
“มึงอยากตายใช่ไหม！”ใบหน้าของไป๋กว่างยี่เต็มไปด้วยความโกรธเคือง เขาลุกขึ้นมาจากโซฟาอย่างแรง กู้ตงเชินรู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ก็ยังกล้าไม่เคารพเขา นี่ไม่ใช่ว่าเป็นการรนหาที่ตายงั้นหรอ！
“คนนามสกุลไป๋ ที่นี่คือเมืองชางโจว ไม่ใช่จินหลิงของพวกมึง ถ้ามึงอยากจะทำตัวกร่าง ก็ไสหัวกลับไปที่จินหลิง！”กู้ตงเชินหรี่ตาลง พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ได้！ดีมาก！”ไป๋กว่างยี่กำหมัดแน่น นัยน์ตาของเขาเคล้าไปด้วยความอาฆาต
“คุณชายไป๋ พวกเรากลับกันก่อนเถอะครับ ผู้ชายที่ดีไม่ยอมเสียเปรียบกับเรื่องตรงหน้า ไว้รอกลับจินหลิง พวกเราค่อยให้ไอ้พวกบ้านนอกพวกนี้รู้ ว่าอะไรคือการตายทั้งเป็
