ไปหมด กัดฟันกรอดเสียงดัง
“คุกเข่า หรือว่าตาย? นามสกุลไป๋ รีบเลือกเร็วขึ้น ถ้ายังเลือกไม่ได้เดี๋ยวกูเลือกให้มึงเอง！”กู้ตงเชินพูดอย่างเหลืออด
“กู้ตงเชิน กูจะทำให้มึงเสียใจที่ทำแบบนี้ลงไป！”ไป๋กว่างยี่มองไปที่กู้ตงเชินด้วยสายตาอาฆาต
จากนั้นก็มีเสียงผละดังขึ้น คุกเข่าอยู่ตรงหน้าสวีเฟยหรง
“ขอโทษ！”ไป๋กว่างยี่กัดฟันพูด
หลังจากที่พูดจบ ก็ยกมือขึ้น แล้วตบไปที่หน้าของตนเอง
“ให้ตายสิ！มึงใช้แรงมากกว่านี้หน่อยได้ไหม ไม่ได้กินข้าวมาหรอ！”กู้ตงเชินพูดแล้วเอาขาเตะไปที่หน้าของไป๋กว่างยี่
ความอับอายที่รุนแรงนี้ทำให้ไป๋กว่างยี่โมโหจนแทบจะเป็นลมไป
“ท่านเชิน ช่างเถอะค่ะ ปล่อยพวกเขาไปเถอะ” สวีเฟยหรงถอนหายใจแล้วพูดขึ้น การที่กู้ตงเชินทำแบบนี้กับไป๋กว่างยี่ เกรงว่าเรื่องนี้คงไม่มีทางแก้ไขหลงเหลืออีกต่อไปแล้ว
“ในเมื่อคุณหนูสวีพูดแล้ว มึงก็ไสหัวออกไปเถอะ” กู้ตงเชินผายมือ เหมือนไล่แมลงวัน แล้วพูดขึ้น
ไป๋กว่างยี่ไม่ได้พูดจาเหี้ยมโหดอีก เพียงแค่มองไปทางกู้ตงเชินและสวีเฟยหรงด้วยความโกรธแค้น จากนั้นหมุนตัวเดินออกไป
รอให้เขากลับไปถึงจินหลิง เขาจะทำให้กู้ตงเชินชดใช้！
หลังจากไป๋กว่างยี่ไปแล้วนั้น สวีเฟยหรงถามด้วยความไม่เข้าใจ：“ท่านเชิน เมิ่งเหยาเป็นคนบอกคุณหรอว่าฉันอยู่ที่นี่?”
สามารถทำให้กู้ตงเชินออกหน้าได้ เกรงว่าจะมีแค่เสี้ยเมิ่งเหยาเท่านั้น เพียงแต่ เสี้ยเมิ่งเหยามีความสามารถที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
“เอ
