มองดูแล้วไม่เหมือนคนเลยแม้แต่น้อย กู้ตงเชินยิ้มแล้วพยักหน้า ด้วยความพอใจ
“คนนามสกุลไป๋ หมารับใช้ของมึงกูได้สั่งสอนแทนมึงแล้ว ตอนนี้เรามาควรมาคุยกัน เรื่องระหว่างมึงกับคุณหนูสวีแล้ว” กู้ตงเชินมองไปที่ไป๋กว่างยี่ แล้วพูดขึ้น
“มึงอยากจะคุยยังไง?” ไป๋กว่างยี่กัดฟันกรอดแล้วพูดทีละคำ
“มึงคุกเข่าลงแล้วขอโทษคุณหนูสวี จากนั้นตบหน้าตัวเอง ตบจนกว่าคุณหนูสวีจะยกโทษให้มึง” กู้ตงเชินพูดเสียงเรียบ แต่เขารู้สึกว่าตนเองมีเมตตามากพอแล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็นเฉินเฟิง เกรงว่าไป๋กว่างยี่คนนี้ อย่างน้อยๆต้องทิ้งนิ้วมือเอาไว้ที่นี่สองนิ้ว
“กู้ตงเชิน ฆ่าได้หยามไม่ได้！”หน้าของไป๋กว่างยี่แดงก่ำ ให้เขาคุกเข่าให้ผู้หญิงคนหนึ่ง และยังต้องตบหน้าตัวเอง แบบนี้มันต่างอะไรกับฆ่าเขา ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ชีวิตนี้ของเขาไป๋กว่างยี่อย่าคิดจะเงยหน้าอีกต่อไป
“อั๊ยโย ยังจะมาพูดต่อความยาวสาวความยืดกับกูอีก คนนามสกุลไป๋ มึงคิดว่ากูไม่กล้าฆ่ามึงจริงๆหรอ！”กู้ตงเชินขมวดคิ้วเป็นปม แล้วพูดขึ้น
สวีเฟยหรงเม้มริมฝีปากแดง รู้สึกว่ากู้ตงเชินทำแบบนี้เกรงว่าจะเกินไปแล้ว แต่นั่นไม่ได้เป็นเพราะเธอสงสารไป๋กว่างยี่ ความเป็นจริงนั้น เวลานี้เธอมีใจคิดที่จะฆ่าไป๋กว่างยี่ แต่ว่าเธอเป็นกังวล กลัวว่าถ้ากู้ตงเชินทำผิดต่อไป๋กว่างยี่มากเกินไป จะทำให้ไป๋กว่างยี่แก้แค้นด้วยความบ้าคลั่ง
การแก้แค้นนี้ กู้คงเชินคงไม่สามารถแบกรับได้
สีหน้าของไป๋กว่างยี่เขียวช้ำ
