น้า เขาไม่ชอบหวังเจียงมานานแล้ว ทั้งๆที่เป็นแค่หมารับใช้ตัวหนึ่ง แต่กลับเห่าเสียงดังกว่าเจ้านายของมันอย่างไป๋กว่างยี่
“ทำอะไร！กูขอเตือนพวกมึงเอาไว้ก่อนนะ กูเป็นถึงคนของตระกูลไป๋……”
“เพี๊ยะ”
หวังเจียงยังไม่ทันพูดจบ โจวจิ้งหลงก็ตบไปที่หน้าของหวังเจียงอย่างแรง
ตบไปหนึ่งครั้ง ก็ทำให้ฟันของหวังเจียงร่วงออกมาสองซี่ เห็นได้ชัดว่าโจวจิ้งหลงใช้แรงมากขนาดไหน
“คุณชายไป๋……”หวังเจียงจับหน้าแล้วมองไปที่ไป๋กว่างยี่อย่างขอความช่วยเหลือ
สีหน้าของไป๋กว่างยี่ดูไม่ดีเท่าไหร่：“กู้ตงเชิน อย่ารังแกคนมากเกินไป！”
“ยังตบปากไม่เสร็จเลย ก็บอกว่ารังแกคนมากเกินไปแล้วหรอ?” กู้ตงเชินหัวเราะออกมา แล้วพูดขึ้น
“จิ้งหลง ตบต่อ”
“ครับ ท่านเชิน” โจวจิ้งหลงพยักหน้าด้วยความดีใจ
ไป๋กว่างยี่กำหมัดแน่น แต่ก็ไม่ได้ห้าม
“เพี๊ยะ”
“บอกว่าพวกกูเป็นคนบ้านนอกหรอ?”
“เพี๊ยะ”
“บอกว่าพวกกูเป็นคนดอยหรอ?”
“เพี๊ย”
“บอกว่าท่านเชินของพวกกูเป็นหมาแมวหรอ?”
…………
โจวจิ้งหลงให้คนจับตัวหวังเจียงเอาไว้ แล้วตบไปที่หน้าของหวังเจียงเหมือนไม่ต้องการเงิน
ตอนแรกเริ่ม หวังเจียงยังมีการขอร้องให้ปล่อยเขา แต่พอตบไปตบมา หวังเจียงก็ไม่มีเสียงร้อง เขาถูกโจวจิ้งหลงตบจนสลบไป
หลังจากนั้นสองนาที โจวจิ้งหลงหายใจหอบ มองไปที่กู้ตงเชินด้วยความเคารพ แล้วพูดขึ้น：“ท่านเชินครับ ไม่มากไปไม่น้อยไป ครบหนึ่งร้อยทีพอดีครับ”
“อืม ไม่เลวๆ” เวลานี้หน้าของหวังเจียงบวมเหมือนหัวหมู
