กด้วยใบหน้าเย็นชา
“ให้เกียรติตัวเอง?” ไป๋กว่างยี่หัวเราะเสียงเย็น ก่อนตบที่ใบหน้าสวยของสวีเฟยหรงอย่างแรง “นังโสโครก อย่าเหลิงให้มากนัก! ฉันพอใจในตัวแก ก็เป็นพรที่แกแปดชั่วโคตรก็หาไม่ได้”
สวีเฟยหรงกุมใบหน้า ดวงตาสวยคลอไปด้วยน้ำตา
เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของสวีเฟยหรง สีหน้าของไป๋กว่างยี่ก็ยิ่งตื่นเต้น เขาแสยะยิ้ม แล้วกดเธอลงบนโซฟา ก่อนเตรียมขึ้นคร่อม
“คุณจะทำอะไร อย่าเข้ามานะ!”สวีเฟยหรงถอยออกด้วยความหวาดกลัว แต่ยิ่งขัดขืนไป๋กว่างยี่กลับยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น
“ทำอะไร? แน่นอนว่าทำเธอไง! ฮ่าฮ่าฮ่า” ไป๋กว่างยี่เลียริมฝีปาก
“ส้งจุน ช่วยฉันด้วย”สวีเฟยหรงหันไปขอความช่วยเหลือจากส้งจุนที่อยู่ข้างๆ อย่างจนมุม แต่เธอกลับเห็นส้งจุนในตอนนั้นเอาแต่ก้มหน้า แม้แต่หน้าเธอก็ไม่กล้ามอง
สวีเฟยหรงยิ้มขืน ความผิดหวังในใจเกินจะประมาณ ที่แท้นี่คือคนที่เรียกว่าเป็นลูกผู้ชายในสายตาเธออย่างงั้นเหรอ? ไม่มีความกล้าที่จะพูดแทนเธอด้วยซ้ำ
ไป๋กว่างยี่มองไปที่ส้งจุนอย่างสนใจและถามด้วยรอยยิ้ม “นายเป็นแฟนเธอเหรอ?”
ส้งจุนรีบส่ายหน้าจนหัวสั่น “คุณชายไป๋ ผมไม่ใช่แฟนเธอ ผมเป็นเพื่อนร่วมชั้น”
ไป๋กว่างยี่พยักหน้า “งั้นฉันจะขึ้นเธอแล้ว นายมีอะไรจะทักท้วงมั้ย?”
“ไม่ครับไม่มี ได้มีอะไรคุณชายไป๋ ก็เป็นโชคดีของเฟยหรง”ส้งจุนพูดด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าเขาจะชอบสวีเฟยหรง แต่การแย่งผู้หญิงจากไป๋กว่างยี่ แค่คิดเขาก็ไม่กล้าแล้ว
“ฮ่าฮ่า นายนี่น่าส
