บทที่ 67 ฉันเป็นหมา
ความเป็นจริง ขณะนั้นหานหลงสับสนยิ่งกว่าใคร เขาอยู่บนทางสายนี้มากว่าสามสิบปี จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเฉินเฟิงกำลังหลอกเขา แต่ถ้าหนึ่งในหมื่นล่ะ?
ถ้าความเป็นไปได้หนึ่งในหมื่นเฉินเฟิงไม่ได้หลอกเขา และให้เขาเลือกแค่สองทางจริงๆ ไม่เป็นหมา ก็ตาย!
หานหลงจะกล้าเอาชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันรึเปล่า?
เขาไม่กล้า!
ชีวิตของหานหลงส่วนใหญ่อยู่ในพายุแห่งการนองเลือด กว่าจะสร้างรากฐานมาได้จนถึงวันนี้มันไม่ง่าย ตอนนี้ก็ถึงวัยที่จะได้เพลิดเพลินกับความสุขสักที จะให้ไปตาย? เขาทนไม่ได้!
ถึงแม้ว่าการเป็นสุนัขรับใช้ใครจะไม่สง่างาม เรียกได้ว่าน่าอับอาย
แต่ถ้าเทียบกับชีวิตแล้ว ของอย่างหน้าตา ก็ไม่ต้องพูดถึงเลย!
“ฉันจะเป็นหมา!” หานหลงยิ้มอย่างเศร้าใจ สุดท้ายแล้วก็เลือกไปแล้วทางหนึ่ง
เมื่อสิ้นเสียงพูดของเขา แรงบีบที่คอก็คลายลง จากนั้นทั้งตัวก็ถูกทิ้งลงกับพื้น
“ท่านหาน！”
“เฮ้ย! ฆ่ามัน!”
เหล่าลูกน้องที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองก็คิดอยากจะจัดการเฉินเฟิงขึ้นมา พวกเขาขอไม่พูดถึงคุณธรรมอะไรนัก นอกจากนี้หานหลงก็ยังถูกคุกคาม
“หยุด!” หานหลงตะโกนอย่างเย็นชา หยุดทุกคนเอาไว้
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดจะกลับคำ แต่ตอนที่เฉินเฟิงปล่อยเขาลงกับพื้นโดยไม่ได้คิดจะให้เขายืนยันใดๆ เลยนั้น มันชัดเจนแล้วว่าเฉินเฟิงมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มที่ โดยไม่กลัวเลยสักนิดว่าเขาจะหักหลัง!
ส่วนความมั่นใจนั้นมาจากไหน หานหลงมีคำตอบในใจอยู่แล้ว
เ
