ไม่ต้องหรอก”เฉินเฟิงส่ายหน้า เขาในตอนนี้ไม่ได้ขาดแคลนเงิน บัตรที่เฉินจงให้เขามาเมื่อครั้งก่อน ในบัตรมีเงินฝากอยู่หมื่นล้าน เฉินเฟิงจนตอนนี้ยังไม่ได้ใช้เลยสักสลึง
ส่วนเหตุผลที่เขาให้เงินนี้กับหานหลง ด้านหนึ่งก็เพราะไม่อยากให้หลินหลันได้เงินนี้ ส่วนอีกทางกลับกันก็เพื่อเอาใจหานหลงกับพวกลูกน้องของเขาสักหน่อย ถึงยังไงก่อนนี้เขาก็เคยทำลายหน้าตาของหานหลงมาก่อน
จากนี้หานหลงก็คือคนของเขาแล้ว ตามปกติไม่ควรให้หานหลงทิ้งความขุ่นเคืองหลงเหลืออยู่ในใจ
เมื่อเห็นว่าเฉินเฟิงไม่มีท่าทีจะหาความอะไรกับตัวเองแล้ว ในที่สุดเสิ่นจุนเหวินก็ถอดหายใจอย่างโล่งอก ขณะคิดจะเข้าไปใกล้เฉินเฟิง โทรศัพท์ก็กลับดังขึ้น คนที่โทรมานั้นคือเสิ่นหงชัง
“คุณลุง….”
“เจ้าเด็กบ้า! ตอนนี้แกอยู่ที่ไหน?!”เสิ่นจุนเหวินไม่ทันพูดจบ เสิ่นหงชังที่อยู่อีกฝั่งก็สวนกลับด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว
“ลุง ผมอยู่ที่อาคารหวงเห้าครับ”เสิ่นจุนเหวินอึ้ง ไม่รู้ว่าทำไมเสิ่นหงชังถึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้
“คุณชายเฉินอยู่ข้างๆ แกรึเปล่า?”เสิ่นหงชังระงับความโมโหไว้ในใจก่อนถาม เขาเพิ่งจะลงจากเครื่องบินก็ได้ยินข่าวที่เหมือนฟ้าผ่าในวันแจ่มใส เสิ่นจุนเหวินเปิดการถ่ายทอดสด เปิดเผยเกี่ยวกับเสี้ยเมิ่งเหยา โดยตั้งใจที่จะฉีกหน้าเฉินเฟิง
ในตอนนั้น เสิ่นหงชังรู้สึกเหมือนท้องฟ้าจะถล่ม เขาเข้าสู่ตระกูลเฉินผ่านเฉินเฟิงอย่างยากลำบาก แต่สุดท้ายหลานชายตัวเองดันไปหลงรักภรร
