้องไปอเมริกาหรอก อยู่ที่ชางโจวนี่แหละ แต่หนึ่งพันล้านที่ให้แม่ฉันไปนั่นต้องเอาคืนไปด้วยล่ะ”
เสิ่นจุนเหวินนิ่งอึ้ง รีบกล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้ง “คุณเฉิน งั้นพันล้านนั้นถือเป็นความเคารพของผมให้คุณนายหลิน….”
“หืม?”เฉินเฟิงขมวดคิ้ว “ฉันบอกให้เอาคืนไปก็เอาไปสิ ถ้านายมีเงินเยอะจนไม่รู้จะเอาไปใช้ที่ไหน ก็เอาพันล้านนั่นให้หานหลงแล้วกัน ให้เขาเอาไว้ตอบแทนพวกพี่น้อง”
“ครับๆๆ คุณเฉิน งั้นผมจะเอาหนึ่งพันล้านคืนมา แล้วให้เป็นเกียรติกับลุงหานครับ”ในหัวเสิ่นจุนเหวินสับสนเล็กน้อย หลินหลันไม่ใช่แม่ยายของเฉินเฟิงหรอกเหรอ แม้ว่าทั้งสองคนจะไม่ค่อยลงรอยกัน แต่ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรกับเงินนี่ แต่คำพูดของเฉินเฟิง เขาก็ไม่กล้าขัด ได้แต่ตอบรับอย่างรีบร้อน
หานหลงสูดหายใจเฮือก หนึ่งพันล้าน!
ไม่นึกว่าเฉินเฟิงจะยกให้เขาโดยไม่หวงเลยสักนิด ด้วยท่าทีแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกละอายนัก
ตอนนี้หานหลงไม่กล้าจะดูถูกเฉินเฟิงอีกต่อไป เดิมทีเขาคิดว่า เฉินเฟิงเป็นเพียงคนบ้าบิ่นที่มีทักษะเยี่ยมยอด ตอนนี้ดูเหมือนว่า ระดับจิตใจของเฉินเฟิงเองก็ไม่เลวเลยเช่นกัน
ถ้าพูดในอีกด้านหนึ่ง เฉินเฟิงนั้นเหมาะสมจะเป็นผู้นำยิ่งกว่าเขาเสียอีก
“งั้นฉันก็ขอขอบคุณคุณเฉินแทนพี่น้องทุกคนด้วย” หานหลงเอ่ยอย่างจริงใจ เขารู้แจ้งแล้วว่าตอนนี้ตัวเขาคือคนของเฉินเฟิงแล้ว แทนที่จะบอกว่าเงินนี้เป็นเงินที่เสิ่นจุนเหวินให้เขา ควรจะบอกว่าเป็นเฉินเฟิงที่ให้เขามากกว่า
“
