้าซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก เมื่อมองตาของเฉินเฟิง เขารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเป็นครั้งแรก ความกลัวนี้ ถึงเฉินเฟิงจะคว่ำบอดี้การ์ดนับสิบของเขาลง ก็ไม่เคยมีมาก่อน
แต่ตอนนี้ เขากลัวแล้ว!
เขากลัวแล้วจริงๆ แม้แต่หานหลงที่เป็นเหมือนราชายังต้องสยบเป็นหมาของเฉินเฟิง
เฉินเฟิงไม่ใช่ขยะอย่างในสายตาของคนอื่น เขาคือหมาป่าที่สวมหนังแกะ!
เสิ่นจุนเหวินเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนรีบกล่าวต่อเฉินเฟิงด้วยความเคารพ “คุณเฉิน ก่อนนี้เป็นเพราะตาผมไร้แวว ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ควรไม่พอใจคุณเพราะเรื่องของสวีเฟยหรง ยิ่งไม่ควรโลภในความงดงามของพี่สะใภ้ คุณเฉิน ได้โปรดยกโทษให้ผมเถอะ”
“แค่ขอโทษก็จบแล้วเหรอ?”เฉินเฟิงมองเสิ่นจุนเหวินด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
เสิ่นจุนเหวินตกใจ นึกขึ้นคำพูดของเฉินเฟิงก่อนหน้านี้ว่าให้เขาออกไปจากชางโจว แต่ชางโจวคือถิ่นที่มั่นของเขา ถ้าเขาออกจากชางโจวไป คงไม่ได้มีชีวิตที่ดี ออกจากประตูก็มีคนเรียกว่าคุณเสิ่นเหมือนตอนนี้แล้วแน่ๆ
แต่หน้า….จะสำคัญกว่าชีวิตงั้นเหรอ?
เสิ่นจุนเหวินได้ตัดสินใจแบบเดียวกับหานหลง
“คุณเฉิน พรุ่งนี้ผมจะไปอเมริกา และชั่วชีวิตนี้จะไม่กลับมาชางโจวอีก” เสิ่นจุนเหวินกัดฟันพูด ชางโจวไม่ใช่ที่ของเขาอีกต่อไป ต่อให้เป็นเสิ่นหงชัง ก็ไม่แน่ว่าจะปกป้องเขาได้ ถึงแม้ว่าเสิ่นหงชังจะแข็งแกร่งมากก็ตาม
เฉินยิ้มออกมาทันที เขาตบไหล่เสิ่นจุนเหวินก่อนพูด “ไม่ต้องกังวล ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ นายไม่ต
