บทที่ 66 เทพอสูรพิโรธ
“เหลวไหล!” หานหลงเดินเข้าไป ถีบชายฉกรรจ์ออกอย่างแรง แล้วทดสอบด้วยตัวเอง ฟางเทาเป็นนักศิลปะการต่อสู้ กลางวันแข็งแกร่งดั่งกระทิงดุ กลางคืนนอนกับผู้หญิงห้าหกคนได้ไม่ต้องหยุดพัก คนแบบนั้น จะมาตายแบบนี้ได้ยังไง?
หานหลงไม่อยากจะเชื่อ แต่เขาสัมผัสได้ว่าฟางเทาไร้ลมหายใจ และหัวใจหยุดเต้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เป็นครั้งแรกที่ดูเลวร้ายขนาดนี้!
ตายแล้วจริงๆ !
นักสู้อันดับหนึ่งของเขา ตายแล้วจริงๆ !
นอกจากนี้ยังตายโดยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย!
“ลุงหาน พี่เทาเขา…”เสิ่นจุนเหวินริมฝีปากสั่นระริก เขาไม่มีทางยอมรับความจริงนี้ได้ ถ้าหากฟางเทาตายไปเองโดยธรรมชาติก็ดีไป แต่ถ้าเขาถูกเฉินเฟิงฆ่า ถ้าอย่างนั้น…มันก็เลวร้ายสุดๆ !
“หุบปากซะ!” หานหลงมองเสิ่นจุนเหวินด้วยสายตาเย็นยะเยือก ตอนนี้เขาแค้นเสิ่นจุนเหวินมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเสิ่นจุนเหวินหาเรื่องมาให้ วันนี้เขาก็ไม่ต้องพาฟางเทามา และฟางเทาก็คงไม่ต้องมาตายที่นี่
เสิ่นจุนเหวินหุบปากเงียบทันที นี่ทำให้หานหลงโกรธมาก เขาเองไม่กล้าไปกระตุกหนวดเสือ
“แกใช้วิธีขี้ขลาดอะไรกันแน่?!” หานหลงตวาดใส่เฉินเฟิง เขาไม่รู้สึกว่าฟางเทาจะตายเพราะแพ้ให้กับเฉินเฟิง เขาคิดว่า เฉินเฟิงต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรบางอย่างแน่กับฟางเทาแน่
เฉินเฟิงยักไหล่ด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ “ฉันไม่ได้ใช้วิธีขี้ขลาดอะไรเลยนะ พวกเราก็สู้กันอย่างเปิดเผย พวกนายเองก็เห็นกันแล้วไม่ใช่เหรอ?
