จากแววตาของฟางเทา เขายิ้มพลางเอ่ย “ถ้านายบอกฉันว่าอาจารย์ของนายคือใคร ฉันจะยอมให้ต่อยสักหมัดก็ได้”
นั่นเป็นความคิดจริงๆ ของเฉินเฟิง เขาเห็นฟางเทาที่พยายามอย่างมากที่จะชกตัวเอง ถ้าเขาสามารถตอบสนองฟางเทาได้ เขาก็อาจจะยอมบอกว่าอาจารย์ของเขาคือใคร
เฉินเฟิงไม่ได้ความคิดอื่นใดเลย แต่เมื่อได้ยินฟางเทาคำพูดนั้น กลับกลายเป็นความอัปยศอดสูอย่างที่สุด และมันทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของฟางเทาขาดลง
“พรูด”
เลือดไหลทะลักออกจากปากของฟางเทา
ฟางเทาเหลือกตาขาว ล้มลงกับพื้นดังปึง ด้วยความงุนงง ก่อนหมดสติไปหลังศีรษะกระแทกกับพื้น
ฉากที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ทุกคนมองอย่างตกตะลึง
ฟางเทาป่วยงั้นเหรอ? ความคิดนี้เป็นเพียงสิ่งเดียวในหัวสมองของหานหลง ส่วนที่ฟางเทาจะแพ้ให้กับเฉินเฟิงนั้น หานหลงไม่เคยนึกถึงเรื่องนั้นเลยสักนิด
รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นจุนเหวินค่อยๆ แข็งค้าง เห็นกันอยู่ว่าใกล้จะจัดการเฉินเฟิงได้อยู่แล้ว ทำไมอยู่ๆ ถึงได้ล้มลงไปล่ะ?
“ไปดูสิว่าฟางเทาเป็นอะไรไป?” หานหลงพูดอย่างเคร่งขรึม รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไปเป็นครั้งแรก
ชายคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้า อังจมูกดูลมหายใจของฟางเทา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“ท่านหาน พี่เทา เขา….”
“พูดมา!” สีหน้าหานหลงหนักอึ้ง
“พี่เทา เขา…ตายแล้ว!”ชายคนนั้นกลืนน้ำลายอึก
