ไม่ถึงว่าเขาคิดว่าปล่อยตัวเองไป เจ้าโง่นี่ บ้าไปแล้วรึไง
นี่ไม่รู้ว่าตัวเขาคือคนของตระกูลเสิ่นรึไง? เขาไม่รู้ว่าถ้าตระกูลเสิ่นต้องการจะเล่นงานเขา มันก็ง่ายเหมือนเล่นกับมดตัวหนึ่งเลยสินะ?
เสิ่นจุนเหวินไม่รู้จริงๆ ว่าเฉินเฟิงไปเอาความมั่นใจว่าจากไหนกันแน่
“ล้อเล่น?”เฉินเฟิงหัวเราะเยาะ “เอางี้ ฉันจะให้โอกาสนายโทรเรียกคนมา เรียกคนที่น่ากลัวที่สุดที่นายรู้จักมา เดี๋ยวนายก็รู้ ว่าฉันล้อเล่นรึเปล่า?”
เสิ่นจุนเหวินแทบจะหัวเราะ เจ้าโง่นี่ ทำเป็นแน่ คิดว่าคนในมือของเขาจะเหมือนบอดี้การ์ดสิบกว่าคนนั้นหมดจริงๆ เหรอ?
“นายแน่ใจเหรอว่าจะให้เรียกคน?”เสิ่นจุนเหวินยิ้มเย็น “คนที่ฉันเรียกมาครั้งนี้ คงจะไม่พูดดีๆ เหมือนฉันหรอกนะ”
“ให้เรียกก็เรียกมาสิ อย่าลีลาให้มาก”เฉินเฟิงขมวดคิ้วพลางพูด อย่างดีที่สุดเสิ่นจุนเหวินก็คงเรียกเสิ่นหงชังมา แต่น่ากลัวว่าพอเจอเขาแล้วเสิ่นหงชังคงต้องเรียกเขาอย่างเคารพว่าคุณเฉิน
“ได้ นายพูดเองนะ ถึงเวลาก็อย่ามาเสียใจแล้วกัน!”เสิ่นจุนเหวินยิ้มเยาะอีกครั้ง จากนั้นจึงหยิบมือถือออกมากดหมายเลขโทรออก
“ลุงหาน ตอนนี้ว่างไหมครับ?”
“ผมเสิ่นจุนเหวินครับ…”
“ผมอยู่ที่อาคารหวงเห้า รีบพาพวกลูกน้องมาเถอะครับ”
อารมณ์ของเสิ่นจุนเหวินเย็นมาก เพราะคนที่อยู่ในสายนั้น คือคนที่เคยร่วมเป็นร่วมตายไปกับเสิ่นหงชังในอดีต ต่อมาเมื่อเสิ่นหงชังล้างมือแล้ว แต่คนผู้นี้ก็ยังคงต่อสู้อยู่บนถนน จนถึงวันนี้ เขาเป็
