ว่าตัวเองเป็นใคร!”เสิ่นจุนเหวินมองเฉินเฟิงอย่างเหยียดหยาม พูดอย่างเย็นชา เจ้ากระจอกตอนนี้ก็รู้จักขอร้องฉันเหรอ? สายไปแล้ว!
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว “คุณไม่ไว้หน้าผมเลยจริงๆ เหรอ?”
ทันใดนั้นเสิ่นจุนเหวินก็หัวเราะขึ้น “อยากให้ฉันไว้หน้านายเหรอ? ก็ได้ คุกเข่า เห่าเหมือนหมาสามครั้ง จากนั้นก้มหัวแทบเท้าฉัน แล้วฉันจะไว้หน้านาย!”
เสิ่นจุนเหวินร้ายกาจอย่างไม่มีใครเปรียบ นี่เป็นโอกาสดีที่จะทำให้เฉินเฟิงอับอาย และให้เขาได้ระบายความโกรธได้อย่างดี
“เสิ่นจุนเหวิน อย่าให้มันมากเกินไปนัก!”
เสี้ยเมิ่งเหยาโกรธสุดๆ ถ้าต้องทำให้เฉินเฟิงอับอายเพื่อช่วยหลินหลันจริงๆ งั้นเธอก็ยอมที่จะไม่สนหลินหลัน!
“เกินไปงั้นเหรอ? เสี้ยเมิ่งเหยา ให้เจ้ากระจอกนี่เห่าสามครั้งแล้วก้มหัวให้ฉัน ก็ช่วยแม่เธอให้ไม่ต้องนอนคุกไปอีกนานเชียวนะ ฉันไม่รู้สึกว่ามันเกินไปเลยสักนิด”เสิ่นจุนเหวินเอ่ยอย่างเหยียดหยาม แน่นอน ต่อให้เฉินเฟิงจะทำเรื่องพวกนั้นจริงๆ แต่เขาที่สมควรจะข่มก็ต้องข่มอยู่ดี จะให้ปล่อยเสี้ยเมิ่งเหยาไปคงไม่ได้
“คุกเข่าลง! รีบคุกเข่าแล้วเห่าสิ!”หลินหลันที่อยู่หน้าจออยากจะบินไปหาเฉินเฟิง แล้วจับหัวเขาก้มลงไปเลยซะเดี๋ยวนั้น
เฉินเฟิงไม่ได้รู้ถึงความคิดของหลินหลันในตอนนั้น ถ้าหากเขารู้ล่ะก็ น่ากลัวว่าคงจะพาเสี้ยเมิ่งเหยาหนีไปทันที
“คิดดูแล้วเป็นไง? เจ้าขยะ หลินหลันก็เป็นแม่ยายนายนะ หรือนายจะใจร้ายทนเห็นเธอติดคุกจริงๆ เหรอ?” เสิ่นจุ
