นเหวินพูดอย่างยั่วยุ แม้ว่าวันนี้จะเอาเสี้ยเมิ่งเหยามาไม่ได้ แต่ความสัมพันธ์ของเสี้ยเมิ่งเหยากันเฉินเฟิงในอนาคตจะต้องปรากฏรอยร้าวขึ้นแน่
เฉินเฟิงยิ้มก่อนเดินไปหน้าเสิ่นจุนเหวิน “ยังจำได้ไหมว่าไม่กี่วันก่อนที่บ้านสวีเฟยหรงฉันจัดการนายยังไง?”
เสี้ยเมิ่งเหยานิ่งอึ้ง เฉินเฟิงเคยสู้กับเสิ่นจุนเหวินที่บ้านสวีเฟยหรงเหรอ? ทำไมเธอถึงไม่รู้ มิน่าเธอถึงรู้สึกว่าเป้าหมายที่แท้จริงในวันนี้ของเสิ่นจุนเหวินคือเฉินเฟิง ไม่ใช่เธอ ที่แท้เสิ่นจุนเหวินก็โดนเฉินเฟิงทำร้ายมา
ใบหน้าของเสิ่นจุนเหวินเปลี่ยนเป็นสีแดง หรี่ตาลงแล้วพูด “ทำไม เจ้ากระจอกนี่อยากจะลองดีกับฉันอีกเหรอ?”
เฉินเฟิงยิ้มเล็กน้อย “นายเดาถูกแล้ว”
“ไอ้เวร!”
เสิ่นจุนเหวินด่าออกมา จิตใต้สำนึกอยากจะถอยออกมา
แต่เฉินเฟิงก็กระแทกเข่าไปยังท้องน้อยของเสิ่นจุนเหวิน
ทันใดนั้น เสิ่นจุนเหวินก็รู้สึกได้แค่เพียงความเจ็บปวดที่แล่นปราดขึ้นมาจากส่วนท้อง จากนั้นร่างกายก็ทรุดลงกับพื้น บิดตัวงอเหมือนกุ้งอย่างควบคุมไม่ได้
บอดี้การ์ดหลายคนที่อยู่ข้างหลังเสิ่นจุนเหวินตกตะลึง ไม่มีใครคาดคิดว่าเฉินเฟิงจะลงมือโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ที่จริงแล้ว ที่เสิ่นจุนเหวินมาวันนี้ก็ไม่ได้ถึงกับไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาเลย เขาคิดถึงสถานการณ์ที่เฉินเฟิงจะลงมือไว้อยู่แล้ว เพราะงั้นเขาถึงได้พาบอดี้การ์ดมาเป็นโหล เพียงแต่ไม่นึกว่าเฉินเฟิงจะเร็วขนาดนี้ บอดี้การ์ดหลายคนยังไม่ทันจะรู้ตัว เสิ่น
