บทที่ 36 ตลาดเขาหัวกะโหลก
ด้วยความเข้าใจในตัวจ้าวซวี่เหอจากหลายชาติภพที่ผ่านมา ลวี่หยางจึงสามารถสนิทสนมกับเขาได้อย่างรวดเร็ว ทำให้จ้าวซวี่เหอรู้สึกถึงความเคารพจากผู้อื่นที่ไม่ได้รับมานาน
พูดกันตามตรง… เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้มาหลายปีแล้ว
นับตั้งแต่ราคาหุ่นกระบอกตายแทนพุ่งทะยานแล้วทรุดฮวบลง เกาะพันหลงก็หายสาบสูญอย่างลึกลับ จนแม้แต่จ้าวยอดเขาปะสานฟ้ายังไม่อาจคำนวณเหตุและผลได้ ชีวิตเขาก็ยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อยๆ
เริ่มจากอาจารย์ที่ผิดหวังในตัวเขามากขึ้นทุกวัน ต่อมาก็พลังฝีมือที่หยุดนิ่งไม่ขยับเขยื้อน เวลาล่วงผ่านไปถึงสิบปีเขายังอยู่เพียงขอบเขตรวมลมปราณชั้นกลาง ไม่อาจฝ่าคอขวดขึ้นไปได้ หากจะพูดว่ามีเรื่องดีอยู่บ้าง ก็คงเป็นตอนที่อาจารย์เห็นว่าเขาเสื่อมถอยเกินเยียวยา จึงได้ยกเลิกสัญญาหมั้นหมายระหว่างเขากับศิษย์น้องหญิง
โลกนี้แปรเปลี่ยนไม่แน่นอน น้ำใจคนก็พลิกผันตาม ลำพังสิบปีนี้ จ้าวซวี่เหอก็ลิ้มรสทุกสิ่งอย่างครบถ้วนแล้ว…
ดังนั้นเมื่อจ้าวซวี่เหอได้ยินว่าลวี่หยางสามารถออกจากตลาดได้ทันตอนที่ราคาหุ่นกระบอกตายแทนพุ่งถึงจุดสูงสุด จนร่ำรวยจนไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองอีกต่อไป ดวงตาของเขาก็ยิ่งแดงกล่ำด้วยความอิจฉา
“เฮ้อ…ศิษย์น้อง เจ้าจิตมั่นคงแน่วแน่ ไม่หวั่นไหวด้วยทรัพย์สมบัติ ความสำเร็จในอนาคตมิอาจจะคาดเดาได้ น่าเสียดายที่ข้าในตอนนั้นไม่มีจิตดั่งเจ้าบ้าง…”
“ศิษย์พี่อย่าได้ดูแคลนตนเองเลย”
ลวี่หยางเอ่ยเสียง
