บทที่ 59 《ถึงอลิซ》1
เมื่อเห็นพนักงานเอาเบียร์มา ในใจของเสิ่นจุนเหวินก็รู้สึกหงุดหงิด เพราะเรื่องนี้มันหลุดออกจากกรอบที่เขาตีเอาไว้
เมื่อการทำลายเฉินเฟิงนั้นล้มเหลว การที่จะใช้Romani Contiในการทำให้เฉินเฟิงอับอายกลับถูกเสี้ยเมิ่งเหยาหยุดเอาไว้ เสิ่นจุนเหวินเลยรู้สึกว่าไม่ใช่แค่ไม่ได้ทำอะไร แค่กลับถูกทำให้โกรธมากขึ้นอีกด้วย
“เมิ่งเหยา ได้ยินว่าคุณป้าบอกว่า คุณสนใจเปียโนใช่ไหม？” เมื่อเห็นว่าตัวเองไม่สามารถทำให้เฉินเฟิงอับอายได้ เสิ่นจุนเหวินทำได้แค่เปลี่ยนเรื่อง เขาได้ยินมาจากหลินหลันเกี่ยวกับความชอบของเสี้ยเมิ่งเหยา เพราะรู้ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาชอบเปียโนมาตั้งแต่เด็ก แถมยังเรียนพิเศษการเล่นเปียโนโดยเฉพาะอีกด้วย
เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่อยากสนใจเสิ่นจุนเหวิน แต่ก็เข้าใจ ว่าตัวเองไม่สามารถทำตัวชัดเจนเกินไปได้ ไม่อย่างนั้นหลินหลันคงจะลำบากใจ
เสิ่นจุนเหวินยิ้มด้วยความอ่อนโยน พลางพูดว่า： “พอดี ว่าฉันเองก็ชอบเปียโน อีกอย่างยังมีความเชี่ยวชาญด้านเปียโนอีกด้วย และเพื่อการทำให้ตัวเองเก่งขึ้น ปีก่อนๆ ฉันเลยไปที่ยุโรป และขอให้นักเปียโนคนหนึ่งที่เป็นคนเชื้อสายจีนมาสอน ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างจากอาจารย์คนนี้ เมิ่งเหยา ถ้าเกิดว่าคุณไม่ว่า วันนี้ฉันจะเล่นเปียโนให้คุณฟังสักเพลง”
เมิ่งเหยาอยากจะบอกว่าไม่ต้อง แต่เสิ่นจุนเหวินกลับไม่ให้โอกาสเธอเลย พลางเดินไป
