ที่เวทีกลางร้านอาหาร ตรงนั้นมีเปียโนราคาสูงลิ่ว มันเป็นของที่เสิ่นจุนเหวินเตรียมเอาไว้เผื่อมันเกิดอะไรที่ผิดคาดขึ้น แต่ก็นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้ใช้มันจริงๆ
เสิ่นจุนเหวินคิดอย่างง่ายๆ ถึงเขาจะไม่สามารถใช้เงินในการทำให้เสี้ยเมิ่งเหยามีความสุขได้ เขาก็จะใช้ความสามารถ แต่ถึงอย่างไรผู้หญิงหลายๆ คน ก็ออกจากสองสิ่งนี้ไม่ได้
เสิ่นจุนเหวินนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก่อนที่ใครหลายคนจะเตรียมกล้องหันไปทางเพื่อถ่ายเสิ่นจุนเหวิน
นี่เป็นความสามารถพิเศษส่วนตัวของเสิ่นจุนเหวิน และนี่มันก็เป็นโอกาสที่ดีในการอวยด้วย แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ไป
“คุณชายเสิ่นเล่นเปียโนเก่งแบบนี้หล่อจังเลย”
“ท่าทางกับการเล่นนี้มันดูเชี่ยวชาญจังเลย เขาดูดีกว่านักเปียโนภายในประเทศหลายๆ คนอีก”
“เสี้ยเมิ่งเหยาโชคดีขนาดไหนเนี่ย ทำไมถึงได้มาเจอผู้ชายที่ทั้งรวยและมีความสามารถอย่างคุณชายเสิ่นอีกนะ”
คอมเม้นต์ในการถ่ายทอดสดเริ่มเลียแข้งเลียขาเสิ่นจุนเหวินอีก
เสิ่นจุนเหวินหายใจเข้าลึกๆ เพราะเปียโนเป็นแค่ความสามารถเพียงอย่างเดียวของเขา เขามักจะใช้ความสามารถนี้ ในการทำให้คนภายในวงการโอนเอนและเชื่อใจเขา จนสุดท้ายก็ไปขึ้นเตียงกับเขา ดังนั้นเสิ่นจุนเหวินเลยเชื่อใจมาก
เขาอยากจะทำให้เสี้ยเมิ่งเหยารู้ ว่าเสิ่นจุนเหวินไม่ใช่คนที่รวยอย่างเดียว ความสามารถของเขาก็มีเพียงพอเช่นกัน！
เสิ่นจุนเหวินเล่นเพลงของบีโธเฟน ชื่อว่า《ถึงอลิซ》 นี่เป็นเพลงที
