ก็ได้ แต่ตอนนี้ เฉินเฟิงกล้ามาสงสัยในความสามารถด้านที่เขาภูมิใจที่สุด แล้วเสิ่นจุนเหวินจะทนไหวได้อย่างไร คนแบบนี้คงไม่เคยแตกเปียโนด้วยซ้ำ เขามีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าตัวเองมีข้อผิดพลาดมาก！
“คุณคิดว่าฉันเล่นเปียโนไม่เป็นงั้นสิ？” เฉินเฟิงถามกลับอย่างแดกดัน ด้านเปียโนของเขานั้นดีมาก เพราะเขาเริ่มเล่นมาตั้งแต่สามขวบแล้ว ทุกวันต้องซ้อมเปียโนอย่างน้อยสามสี่ชั่วโมง
อาจารย์ของเขา ก็คือแม่ของเขา ชื่อซูจ้าวชิง
ยี่สิบปีก่อน ซูจ้าวชิงมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก ถือได้ว่าเป็นนักดนตรีที่มีชื่อเสียงของเมืองหลวง เพราะว่ามีความสามารถทางด้านนี้มาก ซูจ้าวชิงเลยถูกเฉินห้าวเทียนชอบเข้า แต่เพราะว่าความรักของทั้งสองคนไม่ได้ถูกตระกูลเฉินยอมรับ เฉินเฟิงเลยแบกรับคำว่าลูกที่น่ารังเกียจเอาไว้
และได้รับการกลั่นแกล้งต่างๆ จากตระกูลเฉิน
แต่ว่าตอนนั้นซูจ้าวชิงเข้มแข็งมาก ถึงแม้ว่าพวกเธอแม่ลูกจะไม่ได้อยู่อย่างสุขสบายในตระกูลเฉิน ซูจ้าวชิงก็ไม่ได้ละทิ้งในการเลี้ยงดูเขา
ไม่ใช่แค่ความสามารถของเธอ ที่สองให้กับเฉินเฟิง แต่ยังให้เฉินเฟิงได้ฝึกในทุกๆ วันอีกด้วย
วันเวลาที่เหมือนตายทั้งเป็น ถึงได้หล่อหลอมให้เฉินเฟิงให้เป็นแบบทุกวันนี้
ด้านการเล่นเปียโน ความสามารถระดับเฉินเฟิง น่าจะเทียบกับนักเปียโนดังๆ ระดับโลกได้เลยทีเดียว！
เสิ่นจุนเหวินอยากจะใช้เปียโนในการทำลายตัวเอง เขาคิดผิดเสียแล้ว！
