รถสปอร์ตและส่งให้กับเสิ่นจุนเหวิน ส่งจรวดให้ด้วย เพียงแต่ว่าความสามารถในการเล่นเพลงนี้ การถ่ายทอดสดนี้ได้รับของขวัญรวมๆ มากกว่าห้าแสน
คนที่ทำการถ่ายทอดสดต่างๆ ฟังอย่างรื่นหู เสิ่นจุนเหวินไม่ได้ขาดเงินขาดทองอะไร แต่พวกเขาไม่มีใครจะไปคิด ว่าแค่การออกมาทำการถ่ายทอดสดจะทำเงินได้มากถึงห้าแสนกว่า
พูดได้เพียงว่า มือของเสิ่นจุนเหวินนั้นมันดีเหลือเกิน เลยทำให้คนดูหลายๆ คนเคลิบเคลิ้ม
หลังจากที่เขาเล่นเพลงจบ เสิ่นจุนเหวินก็ลุกขึ้นยืน จากนั้นก็โค้งคำนับอย่างเคารพ ก่อนจะเดินลงมาจากเวที
“เมิ่งเหยา คุณคิดว่า《ถึงอลิซ》ที่ฉันเล่นมีตรงไหนที่เล่นไม่ดีไหม？” เสิ่นจุนเหวินหน้าแดง เพราะเขาพูดต่อหน้าสาธารณะ ไม่ใช่แค่การแสดงของเขาไม่มีจุดบกพร่อง แต่ว่าด้วยความสามารถของเสี้ยเมิ่งเหยา ไม่มีทางฟังออกแน่นอน ดังนั้นสิ่งที่เขาพยายามจะสื่อนั้นชัดเจนมาก ก็คืออยากจะให้เสี้ยเมิ่งเหยายอมรับในตัวเขา
“มากเกินไป” เสี้ยเมิ่งเหยายังไม่ทันพูด เฉินเฟิงก็พูดแทรกขึ้น
เสิ่นจุนเหวินตกใจ พลางพูดว่า： “อะไรมากเกินไป？”
“ฉันบอกว่าตอนที่คุณแสดงน่ะ ข้อผิดพลาดมันเยอะมากเกินไป！” เฉินเฟิงพูดต่อไป ความสามารถระดับเสิ่นจุนเหวิน ขายได้แค่คนทั่วไปเท่านั้นแหละ ถ้าไปเล่นต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญ ไม่มีทางได้ขึ้นเวทีแน่นอน
“คนไร้ประโยชน์อย่างคุณ จะไปรู้อะไร？！คุณเล่นเปียโนเป็นเหรอ！”
เสิ่นจุนเหวินโกรธเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านี้เฉินเฟิงก็แย่งเก้าอี้เขาไม่โกรธ
