งนานแล้ว ดีที่มีโอกาสในวันนี้จะได้สนุกไปด้วยกัน” ถึงแม้ว่าในใจโกรธ แต่เสิ่นจุนเหวินยังมีท่าทีดีอยู่
“ได้ คุณชายเสิ่น” พนักงานปาดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะรีบเดินออกไป
เสิ่นจุนเหวินกำมือแน่นอยู่ใต้โต๊ะ แต่เฉินเฟิงกลับหัวเราะเฮฮา คนโง่แบบนี้ กลัวว่าจะไม่เคยคิดเลยว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะทำแบบนี้กับเขา
ตัวเองเลี้ยงภรรยามาสามปี กล้ามาแย่งงั้นเหรอ？ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาเลย
ตอนนี้ในใจของเสิ่นจุนเหวินไม่สบายใจเลย ก่อนหน้านี้หลินหลันสัญญากับเขาว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะต้องอยู่ข้างกายเขา และทำดีกับเขาแน่นอน แต่ทำไมพอมาถึงที่นี่ เสี้ยเมิ่งเหยากลับช่วยเฉินเฟิงโต้ตอบเขาแทน？
เสิ่นจุนเหวินคิดไม่ออกว่าจะแก้สถานการณ์อย่างไร
ถ้าเกิดว่าหลินหลันรู้ความคิดของเขา เกรงว่าจะถูกใส่ความ อันที่จริงตามความคิดของหลินหลัน เสิ่นจุนเหวินน่าจะดีพอ เพื่อการโต้ตอบคนไร้ประโยชน์อย่างเฉินเฟิงพอถึงตอนนั้น ทำได้เพียงให้เสี้ยเมิ่งเหยาเห็น ว่าเฉินเฟิงไม่มีดีอะไรเลย แต่เสิ่นจุนเหวินนั้นดีกว่ามาก เมื่อเทียบกัน เสี้ยเมิ่งเหยาจะรู้เองว่าควรเลือกใคร
แต่ว่า หลินหลันคาดการเสิ่นจุนเหวินสูงไป และดูถูกเฉินเฟิงเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่เข้าใจเสี้ยเมิ่งเหยาเลยด้วยซ้ำ
ไม่ว่าชายคนอื่นจะดีสักแค่ไหน เสี้ยเมิ่งเหยาก็ไม่เหลียวแล ในแววตาของเธอ มีเพียงเฉินเฟิงคนเดียว
