บทที่ 55 คนโง่
ถ้าเชื่อฉันก็ไปหาเสิ่นจุนเหวินเถอะ ฉันจะปกป้องคุณเอง” เฉินเฟิงพูด เขาไม่ได้บอกความจริงกับเสี้ยเมิ่งเหยา เพราะว่าเขาอยากจะสั่งสอนหลินหลันกับซุนกุ้ยฟางสักหน่อย ว่าหลังจากนี้พวกเธอไม่ควรมาทำอะไรเสี้ยเมิ่งเหยาอีก
“อือ” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ เธอเองก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น เพราะตัวเธอเองไม่มีทางยอมมองชีวิตที่เหลือของหลินหลันอยู่ในคุกตาปริบๆ หรอก เพียงแต่ว่า การทำแบบนี้ มันอาจจะทำให้เฉินเฟิงไม่สบายใจได้
“ขอบคุณนะ เฉินเฟิง” เสี้ยเมิ่งเหยากอดเฉินเฟิง ไม่เคยมีครั้งไหน ที่เธอจะคิดว่าเฉินเฟิงเห็นเธอสำคัญขนาดนี้ บนโลกใบนี้ ก็คงจะมีแต่ผู้ชายคนนี้ที่สนับสนุนเธอขนาดนี้ ถ้าเกิดว่าเป็นคนอื่น คงจะไม่ใจกว้างขนาดนี้
“พรุ่งนี้ฉันจะไป แต่ฉันหวังว่านี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย!” หลังจากนั้น เสี้ยเมิ่งเหยาก็โทรหาหลินหลัน พลางพูดกับหลินหลันด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เธอก็จะไม่ติดค้างอะไรกับหลินหลันอีก ถ้าเกิดว่าหลินหลันยังเห็นแก่ผลประโยชน์อีก เธอจะไม่ใจอ่อนแล้ว
เมื่อได้ยินว่าเสี้ยเมิ่งเหยาตอบตกลง สีหน้าของหลินหลันก็มีแต่ความตื่นเต้นดีใจ
“ลูก เชื่อแม่เถอะ คุณชายเสิ่นไม่มีทางทำให้คุณผิดหวังหรอก พรุ่งนี้คุณแต่งตัวสวยๆ นะ……” หลินหลันยังอยากให้เสี้ยเมิ่งเหยาทำตัวดีๆ แต่เสี้ยเมิ่งเหยากลับตัดสายไปแล้ว
หลินหลันเองก็ไม่ได้โกรธอะไร เพียงแค่เสี้ยเมิ่งเหยาตอบตกลง คนที่ต้องปวดหัวแทนก็คงจะเป็นเสิ่นจุนเหว