ินแล้ว
ซุนกุ้ยฟางที่อยู่ข้างๆ ก็รู้สึกผ่อนคลายลง
“เออใช่หลินหลัน คุณโทรหาเฉินเฟิงเถอะ และข่มขู่ไอไร้ประโยชน์นั่นสักหน่อย ฉันกลัวว่าเขาจะพยายามขัดขวางเสี้ยเมิ่งเหยา” ซุนกุ้ยฟางพูด
“ได้ ฉันจะโทรเดี๋ยวนี้เลย” หลินหลันเองก็ไม่ค่อยไว้ใจเฉินเฟิง เพราะกลัวว่าเฉินเฟิงจะทำให้ยุ่งเหยิง
เฉินเฟิงเพิ่งจะกลับมาที่ห้อง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เมื่อเห็นว่าคนที่โทรมาคือหลินหลัน แต่เฉินเฟิงเองก็ไม่ได้แปลกใจอะไร และรับโทรศัพท์
“เฉินเฟิง ลูกสาวของฉันอยู่ข้างๆ คุณไหม？” หลินหลันถามเฉินเฟิงด้วยความเย็นชา น้ำเสียงของเธอไม่ได้ดีสักเท่าไหร่
“ไม่อยู่” เฉินเฟิงหรี่ตาพลางพูด
“ไม่อยู่ก็ดี คุณน่าจะรู้แล้ว ว่าพรุ่งนี้เมิ่งเหยาจะต้องไปเจอคุณชายเสิ่น” หลินหลันพูดตรงมาก โดยที่ไม่ได้สนใจความรู้สึกของเฉินเฟิงเลยแม้แต่น้อย
“รู้” เฉินเฟิงพูดไปตรงๆ
“รู้ก็ดีแล้ว คุณฟังให้ดีนะ จากนี้เมิ่งเหยาจะกลายเป็นผู้หญิงของคุณชายเสิ่น ไม่ว่าคุณจะตอบตกลงหรือไม่ มันจะไม่มีทางเปลี่ยนไปเลย พรุ่งนี้ มันจะเป็นการเดทครั้งแรกของเธอกับคุณชายเสิ่น จะให้ดีคุณก็อย่าไปรบกวนนะ！”
“แน่นอน ถ้าเกิดว่าคุณคิดไม่ออก แล้วอยากจะไปตายล่ะก็ ฉันเองก็ไม่ห้ามคุณ คุณเองก็ควรจะรู้เอาไว้นะ ว่าคุณชายเสิ่นเป็นใคร มันเหมือนกับการฆ่ามดแค่นั้นเอง” หลินหลันพยายามข่มขู่อย่างบ้าคลั่ง เธอเชื่อ ว่าถ้าเกิดว่าเฉินเฟิงมีสมองสักหน่อย ก็น่าจะรู้ดี ว่าเขาต่างกับเสิ่นจุนเหวินมากขนาดไหน เ
