ขาเป็นถึงหลานของคนรวยในชางโจว กับอีกคนเป็นแค่คนส่งอาหาร ยังไงก็ไม่มีทางเทียบกันได้
“แม่ คุณไม่พูดแบบนี้ก็ยังพอว่า แต่ว่าพอคุณพูดแบบนี้ ฉันคงจะต้องคิดดูหน่อย ว่าเสิ่นจุนเหวินมีดีกว่าเยอะแยะ และสามารถบดขยี้ฉันได้เหมือนกับมดตัวหนึ่ง” เฉินเฟิงพูดพลางขำ การที่หลินหลันไม่มาหาเรื่องก็ยังพอว่า แต่หลินหลันยังคิดว่าการที่จะมาขู่เขา มันจะทำให้เฉินเฟิงรู้สึกร้อนรนขึ้นมาบ้าง
“คุณมันคนไร้ประโยชน์ อยากตายหรือไง！” สีหน้าของหลินหลันเปลี่ยนไป ขยะไร้ค่าอย่างเฉินเฟิง กลับไม่สนใจเสิ่นจุนเหวินเลย
“ฉันจะบอกให้นะ เฉินเฟิง เสิ่นจุนเหวินเป็นถึงหลายของคนที่รวยที่สุดในชางโจวเลยนะ เขามีความสามารถมีอำนาจ เกินกว่าที่คุณจะจินตนาการออก คุณกล้ามาหาเรื่องเขา เขาจะต้องทำให้คุณเหมือนตายทั้งเป็นเลย！” หลินหลันรีบพูด เธอเกรงว่าสมองของเฉินเฟิงนั้นไม่ดี ในสถานการณ์ที่จำเป็นแบบนี้ เธอก็จะต้องเกิดปัญหาไปด้วย
“ตายทั้งเป็นเหรอ？” เฉินเฟิงขำอย่างไร้ปรานี คนร่ำรวยอย่างเสิ่นหงชัง มาอยู่ต่อหน้าเขายังไม่กล้าจะพูดอะไรเลย ในสถานการณ์แบบนี้เขาเป็นแค่หลานเอง
“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน เฉินเฟิง ฉันให้คุณแสนหนึ่ง ถือซะว่าเป็นการจ้างให้คุณกับเสี้ยเมิ่งเหยาเลิกกัน เอาเงินนี้ไป แล้วไปไกลๆ เดี๋ยวนี้เลย อย่ามารบกวนเมิ่งเหยาอีก” น้ำเสียงของหลินหลันมีแต่ความเยือกเย็น ในตอนแรกเธอไม่อยากจะให้เงินเฉินเฟิงแม้แต่บาทเดียว แต่ว่าตอนนี้ จู่ๆ เฉินเฟิงก็เป็นบ้าข
