่ายมาก ขอเพียงแค่ส่งเสี้ยเมิ่งเหยาไปหาเสิ่นจุนเหวิน มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอแล้ว เธอเชื่อ ว่าเสิ่นจุนเหวินต้องมีวิธีอะไรแน่นอน ที่จะต้องทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาชอบได้
“แม่ ฉันบอกไปแล้ว ว่าฉันไม่ได้สนใจเสิ่นจุนเหวิน ฉันไม่มีทางไปหรอก！”
เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้ว เธอไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมหลินหลันถึงอยากให้เธอไปเจอเสิ่นจุนเหวิน แต่ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของเฉินเฟิง การไปเดทกับผู้ชายคนหนึ่ง มันทำให้เฉินเฟิงหนักใจไหม
“เมิ่งเหยา！ถือว่าแม่ขอล่ะนะ ไปหาเสิ่นจุนเหวินหน่อยได้ไหม？” หลินหลันขอร้อง ถ้าเกิดว่าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ไป ไม่ใช่แค่ว่าเสิ่นจุนเหวินต้องมาแก้แค้น อีกอย่างเงินร้อยล้านที่อยู่ในมือ จะต้องหลุดลอยไปแน่นอน มันรู้สึกแย่กว่าการที่เธอถูกฆ่าอีก
“แม่ คุณมีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า？” เสี้ยเมิ่งเหยาถามด้วยความหนักใจ แต่ก่อนที่หลินหลันอยู่ต่อหน้าเธอ เผยแต่ด้านที่แข็งแกร่งออกมา แต่ครั้งนี้ กลับพูดเสียงอ่อนหวาน เสี้ยเมิ่งเหยาเลยคิดว่าหลินหลันจะต้องมีเรื่องอะไรปิดบังเธออยู่แน่
เฉินเฟิงที่อยู่ข้างๆ ก็ถอนหายใจ เสี้ยเมิ่งเหยากลับไม่รู้เลย ว่าตัวเองกำลังถูกแม่ตัวเองขายเสียแล้ว
“เมิ่งเหยา แม่……แม่รับเงินของเสิ่นจุนเหวินแล้ว” เสียงของหลินหลันไม่ได้ดุดันอะไรเลย เธอเองก็เข้าใจ ว่าเรื่องนี้เธอทำเกินไป ที่ขายลูกสาวตัวเองกินแบบนี้
“รับมาเท่าไหร่！”
เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันถาม
“หนึ่งร้อยล้าน” หลินหลันตอบเสียงเบา
เสี้ย
