เมิ่งเหยารู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางใจ ใบหน้าของเธอซีดเซียว หนึ่งร้อยล้าน……
ถึงเธอจะไม่ได้รับการศึกษาหรือโง่เพียงใด ก็น่าจะเข้าใจดี ว่าหนึ่งร้อยล้านนั้นมันหมายความว่าอย่างไร การที่เสิ่นจุนเหวินยอมจ่ายมากขนาดนั้น คงไม่ใช่แค่อยากเจอเธอแบบผิวเผินอย่างแน่นอน มันยังจะต้องมีเป้าหมายอะไรที่ไม่สามารถเปิดเผยได้อีกแน่
“แม่ คุณแลกเปลี่ยนอะไรกับเสิ่นจุนเหวินกันแน่เนี่ย？” เสี้ยเมิ่งเหยาถามด้วยความโกรธ เธอที่ยังอ่อนต่อโลกนั้น ไม่มีทางคิดถึงเลย ว่าคนอย่างหลินหลันจะเอาการหลับนอนคืนแรกของเธอออกมาประมูลแบบนี้
“เปล่า……ไม่ได้มีสัญญาแลกเปลี่ยนอะไร เมิ่งเหยา คุณชายเสิ่นแค่อยากจะเจอคุณสักหน่อย” ก่อนหน้านี้หลินหลันยังพูดความจริงกับเสี้ยเมิ่งเหยา แต่ท่าทีของเสี้ยเมิ่งเหยาในตอนนี้ ถ้าเกิดว่าเธอพูดความจริงออกไป เกรงว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะต้องฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ แน่นอน
“เพื่อจะเจอฉันเนี่ย ต้องจ่ายร้อยล้านเลยเหรอ？แม่ คุณคิดว่าฉันโง่เหรอ！” แววตาเสี้ยเมิ่งเหยามีน้ำตาคลออยู่ เธอพอจะเดาออกแล้วว่าหลินหลันทำอะไรเอาไว้ เพียงแต่ว่าเธอไม่อยากจะเชื่อ
หลินหลันพูดอะไรไม่ออกสักคำ
“แม่ ตอนนี้คุณรีบเอาเงินร้อยล้านไปคืนเสิ่นจุนเหวินเลยนะ ฉันจะทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดเสียงเย็นชา เธอไม่ได้โง่ เธอนั้นรู้จักคุณค่าของตัวเองดี นอกจากจะสวยแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่โดดเด่นมาก ถึงจะมีก็คงไม่ถึงร้อยล้าน เสิ่นจุนเหวินจะต้
