องมีเป้าหมายอะไรที่บอกคนอื่นไม่ได้แน่
“เมิ่งเหยา คืนเงินไม่ทันแล้ว แม่เซ็นต์สัญญากับเสิ่นจุนเหวินไปแล้ว เขาต้องการแค่คน เขาไม่ต้องการเงิน ถ้าเกิดว่าพรุ่งนี้ไม่ได้เจอคุณ เขาจะไม่ปล่อยฉันไปแน่……” หลินหลันพูดเบาๆ ในตอนนี้ ถึงจะสามารถคืนเงินได้ เธอก็คงจะไม่คืนเช่นกัน นี่มันเงินหนึ่งร้อยล้านเชียวนะ คนไร้ประโยชน์อย่างเฉินเฟิง สิบชาติก็ไม่มีทางหามาได้หรอก
“ฉันบอกไปแล้วไง！ไม่！ไป！หรอก！” เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันพูดทีละคำๆ
ใครจะไปรู้ว่าหลินหลันจะร้องไห้ออกมา “เมิ่งเหยา คุณช่วยแม่หน่อยนะ ถ้าเกิดว่าคุณไม่ไปเจอเขา ครึ่งชีวิตของแม่ที่เหลือจะต้องอยู่ในคุกแน่เลย ครั้งนี้ฉันผิดไปแล้ว แต่ว่าช่วยแม่หน่อยเถอะ……”
เสี้ยเมิ่งเหยาโกรธจนตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง หลินหลันพูดอะไรต่อไป เธอเองไม่ได้ตั้งใจฟังแล้ว เธอไม่มีทางเชื่อ ว่าแม่ของตัวเอง กำลังเห็นแก่เงินมากถึงขนาดนี้
เฉินเฟิงถอนหายใจ เขาเข้าใจได้โดยทันที ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาหนักใจขนาดไหน คนหนึ่งก็เป็นแม่ที่เลี้ยงมายี่สิบกว่าปี ส่วนอีกคนก็เป็นสามี
“เมิ่งเหยา คุณเชื่อฉันไหม？” เฉินเฟิงยิ้มพลางถาม เขาไม่อยากให้เสี้ยเมิ่งเหยาลำบากใจ ไม่มีทาง
เสี้ยเมิ่งเหยามองเฉินเฟิงอยู่สักพัก เฉินเฟิงถามเธอมาสามครั้งแล้ว หลังจากที่เฉินเฟิงถามทุกครั้ง ก็จะช่วยเธอแก้ปัญหา และก็จะเซอไพรส์เธอเป็นอย่างมาก ครั้งนี้จะเป็นแบบนี้อีกไหมนะ？
