จัดการยากที่สุดเลย เขาอยากจะปกป้องเสี้ยเมิ่งเหยา ก็ไม่สามารถทำอะไรโหดร้ายกับหลินหลันมากเกินไปได้ อีกอย่างคือต้องคิดหาวิธีก่อน ตอนนี้เลยต้องเก็บเป็นความลับ
“รับทราบ นายน้อย” จางตงเฉินพยักหน้าด้วยความเคารพ
เมื่อเสียงเปิดประตูดังขึ้น เฉินเฟิงก็รีบวางสาย เพราะเป็นเสี้ยเมิ่งเหยาที่กลับมา ช่วงนี้เธอมักจะไปอยู่ที่ยู่ฉวนซาน ดังนั้นเลยไม่รู้ว่าโลกภายนอกมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว
แต่หลังจากที่เธอกลับมาวันนี้ ดวงตาของเธอ กลับแดงเล็กน้อย มันชัดเจนเลยว่า เธอรู้เรื่องที่หลินหลันทำแล้ว
“อยากกินอะไร ฉันจะไปทำให้กิน” เฉินเฟิงยิ้มเล็กน้อยพลางพูด
“เฉินเฟิง……” เสี้ยเมิ่งเหยาตาสวยๆ ของเธอเริ่มแดงขึ้น
เฉินเฟิงลุกขึ้น ก่อนจะกอดเสี้ยเมิ่งเหยาเอาไว้ในอ้อมกอด พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า： “ฉันรู้ว่าคุณอยากจะพูดอะไร แต่คุณก็รู้ ว่าฉันไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้น”
“แต่ว่า คนข้างนอกเอาแต่พูดว่าคุณ……” เสี้ยเมิ่งเหยาอึดอัดใจเป็นอย่างมาก เพราะบนโลกใบนี้ มีเพียงเธอที่เข้าใจได้ดี ว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า มีดีแค่ไหน เขาไม่ใช่แค่พวกไร้ประโยชน์
“ปากของพวกเขา พวกเขาจะพูดอะไรก็ได้ ขอเพียงแค่คุณไม่ได้คิดแบบนั้นก็พอแล้ว” เฉินเฟิงยิ้มพลางพูด ไม่ใช่ว่าเฉินเฟิงใจกว้างมากมาย แต่เขาคิดว่า ไม่มีความจำเป็นจะต้องมาใส่ใจกับแมลงหวี่แมลงวันแบบนี้
“อือ” เสี้ยเมิ่งเหยาซบลงบนไหล่ของเฉินเฟิงเบาๆ ก่อนจะพูดว่า： “เฉินเฟิง ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้？”
“เพ
