ราะว่าคุณคือนางฟ้าที่ฟ้าส่งลงมาช่วยฉัน……” ในแววตาของเฉินเฟิงมีแต่ความคิดถึง สามปีก่อน เขาถูกตระกูลเฉินตามฆ่า หลังจากที่ได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก ก็ถูกเสี้ยเว่ยกั๋วพากลับมาที่ตระกูลเสี้ย ในตอนนั้นหลินหลันเกือบจะไล่เขาออกไป เพราะว่าถ้าเขาอยู่ในตระกูลเสี้ยจะโชคร้ายมาก
ตอนนั้น เสี้ยเว่ยกั๋วเองก็ลังเลอยู่ไม่น้อย จากนั้นก็เริ่มรู้สึกผิดหวังที่พาเฉินเฟิงเข้าบ้าน ถ้าเกิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฉินเฟิง ความกลัวน่าจะเกิดขึ้นกับเขาไม่น้อยเลย
มีเพียงแค่เสี้ยเมิ่งเหยาเท่านั้น ที่พยายามจะให้เขาอยู่ต่อไป
ถ้าเกิดว่าเสี้ยเมิ่งเหยาชอบเฉินเฟิง ก็คงเป็นเพราะไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น
เพราะว่าถ้าไล่เฉินเฟิงที่ได้รับบาดเจ็บหนักออกไป ก็ไม่ต่างอะไรจากการฆ่าเฉินเฟิง
เลยให้เฉินเฟิงอยู่ต่อแบบนี้ เขาบาดเจ็บอยู่ครึ่งเดือน เสี้ยเมิ่งเหยากลายเป็นพี่เลี้ยงเขาไปแล้ว เพราะเอาดูแลเขา จนกระทั่งหายดี
พูดได้ว่า ชีวิตของเฉินเฟิง ถูกช่วยโดยเสี้ยเมิ่งเหยา
เฉินเฟิงก็ตกหลุมรักคนที่ภายนอกดูเย็นชาแต่จริงๆ จิตใจดีอย่างเสี้ยเมิ่งเหยาเข้าให้แล้ว เพื่อเสี้ยเมิ่งเหยา เขาจึงตัดสินใจอยู่ที่ตระกูลเสี้ยต่อ แถมตอนแรกที่พยายามจะวิธีแก้แค้นตระกูลเฉินนั้น ก็ค่อยๆ จางหายไปอีกด้วย
“จริงสิ คุณไม่ยอมบอกฉันสักที ว่าสามปีก่อนหน้า ทำไมคุณถึงได้เจ็บหนักขนาดนั้น……”
เสี้ยเมิ่งเหยาถาม นี่เป็นสิ่งที่เธอสงสัยมาตลอดสามปี โดยเฉพาะช่วงที่ผ่านมานี้ เมื่อได้เห็นท่าทีของ
