บทที่ 52 นายน้อย
ในที่สุดงานประมูลนี้ ก็จบลง
เมื่อคนเริ่มแยกย้ายกันออกไป ซุนกุ้ยฟางก็ทนไม่ไหวแล้ว ก่อนจะขาอ่อนร่วงลงไปกับพื้น
“จบแล้ว มันจบแล้ว……” ซุนกุ้ยฟางพูดอย่างสติหลุด
“พี่สะใภ้ เงินร้อยล้านก็มาอยู่ในมือแล้วไม่ใช่เหรอ？ทำไมมันจบแล้วล่ะ？” หลินหลันกลับไม่ได้คิดเยอะขนาดนั้น แววตาของเธอในตอนนี้ตื่นเต้นเหลือเกิน
แต่นี่มันหนึ่งร้อยล้านเลยนะ ชีวิตเธอทั้งชีวิตก็ไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนั้นเลย
ให้ตายอย่างไรเธอก็คิดไม่ถึง ว่าลูกของเธอจะมีค่ามากขนาดนี้
“ถ้าเกิดว่าไม่มีคนอย่างเฉินเฟิง เมิ่งเหยาต้องแต่งงานเข้าบ้านรวยๆ ไปนานแล้ว สามปีนี้ ฉันไม่ได้อยู่ในที่ใหญ่ๆ แบบนั้น วันๆ เอาแต่ขึ้นลิฟต์ เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด” หลินหลันบ่นพึมพำ ก่อนจะมองการ์ดที่อยู่ในมือ พลางมีใบหน้ายิ้มแย้ม
“ตอนนี้โอเคแล้วล่ะ วันลำบากๆ มันได้ผ่านไปแล้ว พี่สะใภ้ เงินร้อยล้านนี้ ฉันจะแบ่งให้คุณสิบล้านก็แล้วกัน” ครั้งนี้หลินหลันใจกว้างมาก เธอรู้ ว่าถ้าเกิดไม่มีซุนกุ้ยฟาง การประมูลครั้งนี้ ไม่ต้องพูดถึงร้อยล้าน แค่สิบล้านก็น่าจะมากแล้ว
“เพี๊ยะ”
ใครจะไปรู้ว่าซุนกุ้ยฟางจะตบหน้าหลินหลัน จนทำให้หน้าเป็นรอยนิ้วมือ
“คุณมันคนโง่！คุณรู้ไหมว่าความตายมาเยือนแล้ว！” ซุนกุ้ยฟางโกรธจนทนแทบไม่ไหว เธอคิดว่าตัวเองรวยมากพอแล้ว แต่คนโง่อย่างหลินหลัน กลับรวยกว่าเธอ หรือว่าเธอไม่เข้าใจเลย ว่าเงินร้อยล้านของเสิ่นจุนเหวิน มันไม่ควรจะรับเอาไว้อยู่แล้วเ
