ู่ๆ เขาก็คิดถึงความเป็นไปได้ หรือว่าตัวเองโดนเล่นงานเข้าให้แล้ว？！
ตั้งแต่แรกจางตงเฉิน ก็กำลังเล่นแง่！
สีหน้าของเสิ่นจุนเหวินมันดูไม่ค่อยดี： “จางตงเฉิน คุณเล่นแง่กับฉันเหรอ？！”
“สิ่งที่คุณชายเสิ่นพูดมันหมายความว่าอย่างไรนะ？” จางตงเฉินขมวดคิ้วเป็นปม “เก้าสิบเก้าล้านเก้าแสนเก้าหมื่นเนี่ย คุณเป็นคนพูดออกไปเองหนิ ฉันไม่ได้บังคับคุณสักหน่อย”
“แม่งเอ้ย！”
จางตงเฉินไม่พูดแบบนี้ก็ยังพอทน แต่เมื่อเขาพูดแบบนี้ เสิ่นจุนเหวินก็รู้ได้ทันที ว่าตัวเองโดนเล่นงานเข้าให้แล้ว ว่าการที่จางตงเฉินเริ่มมีท่าทีโกรธขึ้นมา มันเป็นการเสแสร้งทั้งนั้น！รวมไปถึงท่าทีตอนท้ายด้วย！
เขาทำเพื่อให้ตัวเองติดกับนี่เอง！
เสิ่นจุนเหวินทนแทบไม่ไหว จางตงเฉินเป็นคนตัณหากลับไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเป็นคนมีเงื่อนงำขนาดนี้ได้ล่ะ
เสิ่นจุนเหวินกล้าท้าทายขนาดนี้ เขาคิดว่าหัวใจของตัวเองเหมือนโดนกรีดจนเลือดไหล แต่นี่มันร้อยล้านเลยนะ ถึงแม้ว่าเขาจะมีเงิน แต่ก็ไม่ใช่การใช้จ่ายแบบนี้สิ
มันยิ่งทำให้เสิ่นจุนเหวินรู้สึกแย่ เพราะมันไม่ใช่ความเสียหายด้านการเงิน แต่เป็นเรื่องของสติปัญญาต่างหาก สติปัญญาของเขาโดนคนที่วันๆ เอาแต่เที่ยวผู้หญิงเล่นงานเข้าให้แล้ว！
“คุณชายเสิ่น ถ้าเกิดว่าคุณจ่ายเก้าสิบเก้าล้านเก้าแสนเก้าหมื่นไม่ได้ แล้วจะคืนคำ ฉันจะจ่ายแปดสิบล้าน เพื่อซื้อตัวคุณเสี้ยก็แล้วกัน” จางตงเฉินพูดอย่างเรียบๆ
“แม่งเอ้ย！ใครบอกว่าฉันจ่ายไม่ไหวล่ะ！” เมื
