่อเรื่องดำเนินมาถึงตรงนี้ ถึงจะรู้ว่าตัวเองถูกเล่นงาน แต่ว่าเสิ่นจุนเหวินก็ไม่มีทางคืนคำที่เพิ่งจะพูดออกไป เพราะแบบนั้นมันจะยิ่งเสียหน้า
“เอาไปสิ ร้อยล้าน！” เสิ่นจุนเหวินกัดฟันหยิบแบล็กการ์ดออกมา ก่อนจะส่งให้ซุนกุ้ยฟาง
“คุณชายเสิ่น นี่……นี่มันเยอะเกินไปแล้ว” ซุนกุ้ยฟางขำเยาะเย้ย ให้ตายอย่างไรเธอก็ไม่มีทางกล้ารับบัตรนี้ ถึงแม้ว่าบัตรนี้จะมีถึงร้อยล้าน แต่ถึงเธอจะถือเอาไว้ได้ แต่ก็ไม่มีทางจ่ายออกไปได้
“เพี๊ยะ”
เสิ่นจุนเหวินตบหน้าซุนกุ้ยฟางเข้าอย่างจัง พลางพูดว่า： “ฉันบอกให้คุณหยิบไปคุณก็รับไปสิ คุณดูถูกฉันใช่ไหม！”
“คุณชายเสิ่น ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น ฉันเปล่า！ฉันจะไปกล้าดูถูกคุณได้อย่างไร” ซุนกุ้ยฟางรีบส่ายหัว พลางพูดเสียงดัง เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าคนที่เห็นว่าเงินเป็นดั่งชีวิตแบบเธอ อยู่มาวันหนึ่งเมื่อได้เห็นเงินจำนวนหนึ่งร้อนล้านมาอยู่ตรงหน้า กลับไม่กล้าหยิบ
“คุณนายซุน คุณรับเอาไว้เถอะ คุณชายเสิ่นไม่สนใจเงินจำนวนน้อยขนาดนั้นหรอก” จางตงเฉินยิ้มพลางพูด เขารู้ว่าในหัวของซุนกุ้ยฟางนั้นคิดอะไรอยู่ เพราะกลัวว่าถ้ารับเงินล้านบาท แล้วเสิ่นจุนเหวินจะมาแก้แค้นเธอ ก็ไม่พูดไม่ได้ว่าซุนกุ้ยฟางนั้นฉลาดมาก ว่ากันตามนิสัยของเสิ่นจุนเหวินที่ได้รับอะไรมาต้องตอบคืนอย่างนั้น จะต้องมาแก้แค้นเอแน่นอน
“เพี๊ยะ”
เสิ่นจุนเหวินตบเข้าไปที่บ้องหูของซุนกุ้ยฟางอีกครั้ง
“ยัยโสเภณี ถ้าเกิดว่าคุณไม่รับบัตรนี้ไป วันนี
