บทที่ 35 ศิษย์พี่จ้าวกับข้ามีวาสนากันจริง ๆ
ชาติปางก่อน หากนับจากเวลาปัจจุบันที่ลวี่หยางยืนอยู่ เพียงแค่ผ่านไปอีกยี่สิบปี นิกายศักดิ์สิทธิ์ก็จะเป็นผู้จุดไฟสงคราม กวาดล้างสำนักฝ่ายธรรมะจนสิ้นซาก
สำนักที่ถูกล้างผลาญนั้นมีนามว่า “สำนักเสินอู่”
ในชาติปางก่อน จ้าวซวี่เหอฝึกฝนจนถึงขอบเขตรวมลมปราณสมบูรณ์ และร่วมกับเฟยเสีย กลายเป็นผู้ดูแลตลาดการค้าของนิกายศักดิ์สิทธิ์ที่โลกภายนอก
ตลาดนั้นตั้งอยู่บนเขากะโหลก อยู่ใกล้กับสำนักเสินอู่โดยตรง
ก่อนศึกเปิดฉาก นิกายศักดิ์สิทธิ์ลำเลียงเสบียงมหาศาลมาเก็บซ่อนภายในตลาดดังกล่าว ว่ากันว่าในเวลานั้นเอง ทั้งสองได้ค้นพบสิ่งวิเศษสำหรับวางรากฐานเข้าโดยบังเอิญ
ต่อมา เมื่อสงครามเริ่มขึ้น ทั้งสองก็แสดงอัจฉริยภาพอันเจิดจ้า สร้างผลงานมากมาย แลกแต้มคุณูปการภายในนิกายจนได้สิ่งวิเศษสำหรับวางรากฐานอีกหนึ่งชิ้น แล้วว่าจ้างปรมาจารย์โอสถให้หลอมรวมสิ่งวิเศษทั้งสองเข้าด้วยกัน กลายเป็นโอสถเพียงหนึ่งเม็ดโอสถวางรากฐานจึงได้โอกาสในการทะลวงเข้าสู่ขั้นวางรากฐาน
แม้สุดท้ายจะล้มเหลวและดับสูญ แต่ “โอกาส” นั้น…เป็นของจริง!
“ข้าและจ้าวซวี่เหอล้วนบำเพ็ญคัมภีร์เก้าแปรมังกร หากเขาสามารถพยายามทะลวงเข้าสู่ขั้นวางรากฐานได้ ข้าเองก็คงมีโอกาสเช่นกัน ไม่ว่าอย่างไร นี่คือสิ่งที่ควรลอง!”
สามวันต่อมา
ลวี่หยางกำลังนั่งสงบนิ่งอยู่ภายในถ้ำบำเพ็ญ ทันใดนั้นเอง นกฮูกหน้าคนก็บินมาหยุดที่หน้าถ้ำ ปากขยับ
