เปล่งเสียงใสกังวานออกมา
“ศิษย์น้องลวี่ ขอเชิญมาพบที่ถ้ำ”
เป็นเสียงของเฟยเสีย
ภายในศาลาชงชากลางภูผา เห็นเฟยเสียกำลังชงชาอยู่พอดี มือขาวเรียวเคลื่อนไหวเบา ๆ รินน้ำวิญญาณลงไป ไฟแท้กระตุ้นให้เดือด รินน้ำชาไหลผ่านใบชาอย่างพอเหมาะ ท่วงท่าทั้งหมดดูแล้วเพลิดเพลินยิ่งนัก ลวี่หยางก้าวเข้าไปพอดี กลิ่นชาล่องลอยเข้าจมูกทันที ทำให้จิตใจสงบปลอดโปร่ง จิตเทวะก็พลันแล่นไหวมีชีวิตชีวาขึ้นมา
“ศิษย์น้อง เชิญนั่ง”
เฟยเสียยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอจนลวี่หยางนั่งลงแล้ว จึงเอ่ยตรงไปตรงมา “ครั้งนี้เชิญเจ้ามา เพราะคำตอบจากสมาคมซานเหอมาถึงแล้ว”
“โอ้?” ลวี่หยางแสร้งทำสีหน้าตื่นเต้น “หรือว่าวิชาเทพของข้า…มาถึงแล้ว?”
“ถูกต้อง” เฟยเสียยิ้มบาง “ศิษย์พี่รองส่งบัญชีวิชาเทพมาแล้ว เจ้าสามารถเลือกได้หนึ่งกระบวนวิชา”
“ขอบคุณศิษย์พี่!”
ลวี่หยางประสานมือคารวะ รับหยกจารึกเปิดดู ทันใดนั้นวิชาเทพที่เรียงรายหนาแน่นก็ทำให้ตาลาย พอพลิกดูละเอียดแล้ว ก็อดมิได้ที่จะสาปแช่งในใจ
เพราะวิชาเทพเหล่านี้ ส่วนใหญ่เขาเคยพบเจอมาก่อนแล้วในหอเก็บคัมภีร์ของจ้าวยอดเขาปะสานฟ้า เพียงแต่ที่เก็บไว้ในหอนั้นล้วนเป็น “ฉบับตัดทอน” พลังอานุภาพด้อยกว่าอย่างสิ้นเชิง หากเทียบกับฉบับเต็มในบัญชีนี้ แม้ชื่อเรียกจะเหมือนกัน แต่ความจริงแล้วกลับเป็นดั่งฟ้ากับดิน เพียงเท่านี้ก็บ่งบอกถึงการควบคุมทรัพยากรของนิกายศักดิ์สิทธิ์ว่ารัดกุมเพียงใด
ถึงขั้นที่น่าชิงชังนัก
หากมิใ
