บทที่ 49 สาวบริสุทธิ์
ภายในห้องรับรองชั้นบนสุดของโรงแรม
ซุนกุ้ยฟางและ หลินต้าจูนรับผิดชอบในการต้อนรับผู้ประมูล ในขณะที่ หลินหลันนั้นยืนงงๆเก้ๆกังๆ รอยยิ้มของเธอนั้นแข็งทื่อเล็กน้อย
เรื่องนี้นั้นเธอหลบซ่อนจากตระกูลเสี้ยไม่สามารถแพร่งพรายได้ หากว่าเสี้ยหยุนเสิ้งรู้ คงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ขับไล่เธอออกจากตระกูลเสี้ย ด้วยความโกรธเคือง
แต่เมื่อเทียบกับ เสี้ยหยุนเสิ้งแล้วตอนนี้ หลินหลันนั้นกลัว ซุนกุ้ยฟางมากกว่า หากว่าซุนกุ้ยฟางกล่าวสิ่งที่น่าเกลียดนั่นออกมา เธอก็คงต้องทุกข์ระทมไปตลอดกาล
ในไม่ช้าผู้ประมูลจำนวนมากก็เริ่มนั่งประจำที่ สามสี่คนในจำนวนผู้ประมูลมีคนที่อายุมากกว่าหลินหลันอีกด้วย พวกเขาทั้งหมดเป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวยซึ่งแต่งงานและหย่ากันไปหลากหลายหน อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าพวกเขาจะอายุมาก แต่พวกเขาก็ร่ำรวยมากเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องชนะการประมูลครั้งนี้
“คุณนายหลิน ทำไมไม่เห็นคุณเสี้ยออกมาเลยล่ะ?” ชายวัยกลางคนที่อ้วนและร่ำรวยมองไปรอบๆและถาม ชายวัยกลางคนมีชื่อว่าโจวต้าคังค้าขายเพชรร่ำรวยอันดับต้นๆของเมืองชางโจว มีบริษัทจดทะเบียนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา
โจวต้าคังนั้นไม่สนใจโครงการของยู่ฉวนซานเลยแต่เขามาที่นี่เพราะเขาสนใจในความงามของเสี้ยเมิ่งเหยา
หลินหลันชะงักไปชั่วคราวเธอคิดจะพูดแต่ซุนกุ้ยฟางก้าวมาพร้อมกับรอยยิ้มและกล่าว “ประธานโจว เมิ่งเหยาเธอเป็นเด็กสาวที่ขี้อาย เธอไม่เหมาะกับอะไร
