บทที่ 46 ประมูล
สวีเฟยหรงขมวดคิ้ว ในที่สุดเสิ่นจุนเหวินก็เกลียดเธอแล้ว เมื่อนึกถึงบุคคลที่คอยสนับสนุนเสิ่นจุนเหวินแล้วจู่ๆเธอก็รู้สึกปวดหัว
ทันใดนั้น สวีเฟยหรงก็หันหน้ามองไปที่ เฉินเฟิง ในความคาดหวังของเธอ ท่าทางที่แสดงออกของเฉินเฟิงในตอนนี้นั้นน่าจะตื่นตระหนกที่ทำให้เสิ่นจุนเหวินชายเศรษฐีผู้ร่ำรวยไม่พอใจ
แต่การแสดงของเฉินเฟิงนั้นเหนือความคาดหมายของเธออีกแล้ว
เขาเดินเข้าไปในวิลล่าโดยไม่ได้มองเธอเลย
สวีเฟยหรงตกตะลึงเขายังคงแสดงละครต่อหรือ? เขาจะไม่ขอความช่วยเหลือเหรอ?
เฉินเฟิงไม่รู้ความคิดของสวีเฟยหรงในตอนนี้ ถ้าเขารู้เขาคงพูดอะไรที่ไร้สาระเสิ่นจุนเหวินเพียงคนเดียวกล้าที่จะตอบโต้เขา พื้นที่หนึ่งในสามของเมืองชางโจว เฉินเฟิงไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว
แม้ว่า สวีเฟยหรงจะทำให้ เฉินเฟิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ใช่คนขี้งกอะไร อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาและ เสี้ยเมิ่งเหยาอาศัยอยู่ในบ้านของสวีเฟยหรง การช่วย สวีเฟยหรงจัดการกับ เสิ่นจุนเหวินในครั้งนี้ถือเป็นค่าตอบแทน
ด้วยเพราะเหตุนี้ เฉินเฟิงและ เสี้ยเมิ่งเหยาจึงอยู่ที่บ้านของสวีเฟยหรงเป็นเวลาสองวัน ในช่วงนี้หลินหลันได้โทรหาเสี้ยเมิ่งเหยาอยู่หลายสิบครั้ง หากไม่ได้ขอให้เสี้ยเมิ่งเหยากลับบ้านไม่งั้นก็คงให้เสี้ยเมิ่งเหยาตัดความสัมพันธ์แม่ลูก แต่ในครั้งนี้เสี้ยเมิ่งเหยาตั้งใจที่จะยืนหยัดอยู่ข้างเฉินเฟิง
หากว่าหลินหลันไม่ขอโทษเฉินเฟิง เธอก็จะไม่กลับ
