ไปอย่างแน่นอน
อารมณ์ของหลินหลันรุนแรงขึ้นโทรศัพท์มือถือพังไปบางส่วน
“หลินหลัน เมื่อไหร่เสี้ยเมิ่งเหยาจะกลับมา?”
ในห้องรับแขก ซุนกุ้ยฟางถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์
หลังจากเฉินเฟิงและเสี้ยเมิ่งเหยาออกไป ซุนกุ้ยฟางก็พาหลินต้าจูนไปครอบครองห้องนอนของเฉินเฟิงและ เสี้ยเมิ่งเหยา อยู่อย่างสุขสบายเป็นเวลาสองวัน อันที่จริง หลินหลันรู้ดีว่า ซุนกุ้ยฟางกำลังเฝ้าดูเธอเพราะกลัวว่าเธอจะหนีไป
“พี่สะใภ้ เมิ่งเหยาเธอ…จะกลับมาในอีกไม่กี่วัน” หลินหลันตอบ
“หลินหลัน เธอคิดว่าฉันหูหนวกหรือยังไง?” ซุนกุ้ยฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “อย่าคิดว่าฉันไม่ได้ยินว่าไอ้นังตัวดีนั่นพูดอะไรทางโทรศัพท์”
“พี่สะใภ้ ฉัน…” สีหน้าของหลินหลันเปลี่ยนไปทันที
“ฉันไม่สนใจว่าคุณจะใช้วิธีใด แต่คุณต้องให้นังตัวดีนั่นกลับบ้านภายในสามวัน หลังจากสามวันฉันไม่เห็นใครกลับมาและไม่ได้รับเงิน500,000 หึหึ สิ่งที่แย่ๆที่คุณทำไว้กับหวังเมิ่งหลงฉันจะแฉเรื่องอื้อฉาวผ่านโซเชียล!” ซุนกุ้ยฟางขู่ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
ใบหน้าของหลินหลันซีดลงทันทีราวกับว่าเลือดได้หายไปจากใบหน้าเธอ หากสิ่งที่เธอและหวังเมิ่งหลงทำถูกโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตจะมีเพียงชะตากรรมเดียวที่รอเธออยู่คือความพังพินาศ!
“หลินหลัน ฉันจะบอกคุณไว้ คุณเองก็เป็นแค่ขยะ ก่อนหน้านี้นังตัวดีลูกสาวของคุณเคยเชื่อฟังคุณมากแต่ในตอนนี้เพื่อคนที่ขี้ขลาดคนหนึ่งแม้แต่คุณที่เป็นแม่ก็ไม่ต้องการแล้ว มีแม่ท
