นชาเล็กน้อย ท้ายที่สุดนี่คือบ้านของ สวีเฟยหรงตอนนี้เขาอยู่ใต้รั้วของเธอ เขาไม่สามารถทำอะไรตามใจชอบได้ ถ้าหากเป็นก่อนหน้านี้นั้นชายหนุ่มรูปหล่อคนนี้จะนอนอยู่บนพื้นไปนานแล้ว
“ไอเย็*แม่ ปล่อย!”
ชายหนุ่มที่หล่อเหลาหน้าแดงและเขาพบว่าชายรูปร่างผอมบางตรงหน้าเขานั้นมีพลังกำลังไม่น้อยเลยทีเดียว เขารู้สึกว่าข้อมือของเขาดูเหมือนจะถูกยึดไว้ด้วยคีมเหล็กไม่สามารถสะบัดออกไปได้เลย
เฉินเฟิงยิ้มอย่างเย็นชาเขากำข้อมือแน่นขึ้นเล็กน้อย
“อ๊าก เจ็บ เจ็บ!”
ชายหนุ่มที่หล่อเหลาร้องอย่างน่าสังเวช เขาคุกเข่าลงบนพื้นและเจ็บจบน้ำตาไหลออกมา เขารู้สึกถึงการกดกระดูกจากกำลังของเฉินเฟิง
“ยังจะเข้าไปอีกไหม?” เฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“ไม่เข้าแล้ว รีบปล่อยสิวะ!” ความเจ็บปวดที่เหมือนกับกระดูกจะหักทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มรูปหล่อบิดเบี้ยวเล็กน้อย
“หึ” เฉินเฟิงตะคอกอย่างไม่แยแสและปล่อยข้อมือ
“ไอ้เวรเอ้ย!”
หลังจากที่เฉินเฟิงปล่อยแล้ว ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาไม่รู้ว่าอะไรควรทำหรือไม่ควร เขาจึงยกกระถางดอกไม้ตรงประตูแล้วกระแทกลงบนหัวของเฉินเฟิง
ครั้งนี้เฉินเฟิงไม่สุภาพกับเขา เขาตบชายหนุ่มรูปงามด้วยแบ็คแฮนด์ ชายหนุ่มที่หล่อเหลาตัวปลิวไปจนกระแทกพื้นฟันและเลือดปรากฏในอากาศ
“เฉินเฟิง คุณกำลังทำอะไร?” สวีเฟยหรงค่อยๆเดินออกมา
เฉินเฟิงมองไปที่สวีเฟยหรงอย่างเย็นชา เขาพบว่าผู้หญิงคนนี้เสแสร้งเก่งเกินไป เธอรู้ดีว่าชายหนุ่มรูปงามคนนี้
