บทที่ 44 นอนบนถนน
หลินหลันอดไม่ได้ที่จะกัดฟันของเธอ วันนี้เธอได้พบกับอะไรบางอย่างที่เรียกว่าความโลภของมนุษย์ไม่มีที่สิ้นสุด แต่คนที่เธอเกลียดที่สุดในเวลานี้คือเฉินเฟิง ถ้าหากว่าเฉินเฟิงไม่ลงไม้ลงมือกับหลินต้าจูน เรื่องทั้งหมดก็จะไม่เกิดขึ้น
“ให้ลูกชายของฉันขับรถของไอขยะนั่นไปก่อน แก้ขัดแล้วกัน ไอ้ขยะแบบนั้นไม่สมควรที่จะขับรถดีๆแบบนี้หรอก” ซุนกุ้ยฟางค่อยๆพูดอย่างช้าๆ เมื่อครู่ตอนที่เฉินเฟิงออกไปเขาไม่ได้นำกุญแจรถออกไปด้วย เธอสังเกตเห็นสิ่งนี้ดังนั้นเธอเห็นผลประโยชน์สิ่งนี้เธอก็ต้องรีบคว้าไว้ก่อน
หลินหลันกัดฟันแน่น ไม่พูดอะไร และส่งกุญแจรถให้ซุนกุ้ยฟาง
“แล้วก็ รอให้เมิ่งเหยากลับมา ให้เธอส่งเงินให้ฉันด้วย 500,000 อย่าขาดแม้แต่นิดเดียว!” ซุนกุ้ยฟางพูดอย่างเกรี้ยวกราด ไม่ง่ายเลยที่จะหาจุดอ่อนของหลินหลัน โดยปกติแล้วก็ต้องใช้ประโยชน์จากมันให้เพียงพอ
ดวงตาของหลินหลันกำลังจะลุกเป็นไฟแต่ปากของเธอทำได้เพียงสัญญา “โอเค รอให้เมิ่งเหยากลับมา ฉันจะให้เธอส่งเงินให้คุณ500,000”
“เอาตามนั้นแล้วกัน” ซุนกุ้ยฟางพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนหน้านี้เธอยังคงกังวลเกี่ยวกับการแต่งงานของหลินต้าจูน แต่ในพริบตา ทั้งบ้านทั้งรถก็เกือบจะสมบูรณ์แล้ว ไอ้ขยะเฉินเฟิงเป็นดาวนำโชคของเธอจริงๆ
เฉินเฟิงออกไปเขาก็ยังรู้สึกหดหู่เล็กน้อย
แม้ว่าจะเป็นสุนัขก็ตามเลี้ยงไปสามปีแล้วก็ยังคงมีความรู้สึกบ้าง
ไม่ต้องพูดถึงคนที่มีชีวิตเลย!
เฉิ
