นเฟิงถามตัวเองว่าในเวลาสามปีที่ตระกูลเสี้ย เขาปฏิบัติต่อ เสี้ยเว่ยกั๋วและ หลินหลันในฐานะพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดจากก้นบึ้งของหัวใจ แต่ใครจะรู้ว่าที่เขาปฏิบัติต่อหลินหลันอย่างมนุษย์แต่เธอกลับปฏิบัติต่อเขาเหมือนไม่ใช่มนุษย์
เฉินเฟิงโกรธอย่างช่วยไม่ได้
“เฉินเฟิง” ในเวลานี้ เสี้ยเมิ่งเหยาก็วิ่งเข้ามา
ก่อนที่เฉินเฟิงจะอ้าปากพูด เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมนุ่มและหอมหวาน เสี้ยเมิ่งเหยากอดเขาไว้แน่น
“ฮือ ฮือ เฉินเฟิง ขอโทษ”
ดวงตาของเสี้ยเมิ่งเหยาเป็นสีแดงก่ำ เธอคาดไม่ถึงเลยว่าหลินหลันจะให้เฉินเฟิงคุกเข่าให้กับซุนกุ้ยฟางแม่ลูก ภายในใจของเฉินเฟิงนั้นจะต้องโกรธมากและรู้สึกไม่เป็นธรรมอย่างแน่นอน ถ้าหากว่าเปลี่ยนไปเป็นเธอ เธอเองก็คงทนไม่ได้แน่ๆ
“เด็กโง่ อย่าพูดขอโทษฉันอีก” เฉินเฟิงลูบผมสีดำยาวของ เสี้ยเมิ่งเหยาอย่างอ่อนโยน เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ต้องขอโทษเขา ความผิดพลาดของหลินหลัน เขาจะไม่ให้เสี้ยเมิ่งเหยามารับผิดชอบแทนอย่างแน่นอน
“แต่ว่า แม่ของฉันเธอทำเกินไป” เสี้ยเมิ่งเหยาสะอื้น
“ไม่เป็นไร แม่เองก็คงโกรธถึงได้พูดแบบนั้น” เฉินเฟิงปลอบโยน แม้ว่าเขารู้ดีว่าคำพูดของหลินหลันในวันนี้อาจเป็นสิ่งที่เธอคิดภายในใจและอยากจะพูดมาตลอด แต่เขาไม่ต้องการกดดันเสี้ยเมิ่งเหยา ทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาลำบากใจ อย่างไรก็ตามเขาเคยกล่าวไว้ว่าจะทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก เมื่อพูดแล้วก็ต้องทำให้ได้!
“เฉินเฟิง วัน
