นี้เราจะนอนที่ไหนกัน?” เสี้ยเมิ่งเหยาเงยหน้าถาม
“เรา?” เฉินเฟิงนิ่งงันไปชั่วครู่จากนั้นยิ้มอย่างขมขื่น “เมิ่งเหยา ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย แม่ไล่แค่ฉันออกมาจากบ้านไม่ได้ไล่คุณออกมาด้วยเลย…”
“ไม่ได้” เฉินเฟิงยังไม่ทันจะพูดจบก็โดนเสี้ยเมิ่งเหยาขัดบทสนทนา “ครั้งนี้หากแม่ไม่ขอโทษคุณ ฉันก็จะไม่กลับไป”
เฉินเฟิงรู้สึกอุ่นใจอย่างช่วยไม่ได้ เขานั้นรู้ดีว่าครั้งนี้เสี้ยเมิ่งเหยานั้นกำลังวางแผนรับมือต่อสู้กับหลินหลันเพื่อเขา
“งั้นคืนนี้เราไปพักที่ยู่ฉวนซานเถอะ” เฉินเฟิงกล่าว วิลล่าที่เขาซื้อในยู่ฉวนซาน ยังไม่เคยไปนอนที่นั่นเลยสักครั้ง เขาจึงใช้โอกาสนี้ทำให้ เสี้ยเมิ่งเหยาประหลาดใจ แต่อย่างไรก็ตาม เฉินเฟิงรู้สึกว่า เสี้ยเมิ่งเหยาน่าจะตกใจมากขึ้นหลังจากที่ได้เห็นวิลล่า
“ยู่ฉวนซาน？” เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้ว “ที่นั่นมันเป็นเขตบ้าน ไม่มีโรงแรมเลยนะ”
“พวกเราไม่ได้จะนอนโรงแรม” เฉินเฟิงกล่าวอย่างจริงจัง
“งั้นเราจะนอนที่ไหน? ข้างทางเหรอ?” เสี้ยเมิ่งเหยาหน้าแดงเล็กน้อยและเมื่อเธอนึกภาพที่คนสองนอนต้องนอนข้างทาง เธอก็มีความรู้สึกที่ต่างออกไป
เฉินเฟิงยื่นมือสัมผัสจมูกของเสี้ยเมิ่งเหยาจากนั้นเขากล่าวด้วยท่าทางคลุมเครือ “คิดอะไรอยู่? เราจะนอนที่วิลล่ากัน”
“วิลล่า?” เสี้ยเมิ่งเหยาทำหน้าบูดบึ้งและเธอหยิกเฉินเฟิงในทันทีจากนั้นกล่าวว่า “อย่ามาพูดโม้ มีวิลล่าเพียงเก้าหลังที่ยู่ฉวนซาน และมันได้ขายไปหมดแล้ว พวกเราจะ
