ึงด้วยความโกรธ
หลินหลันและเสี้ยเมิ่งเหยาตื่นตระหนก
“ขอโทษด้วยพี่ เมื่อกี้ฉันไม่น่าต่อยตีคุณเลย” รอยยิ้มของเฉินเฟิงราวกับปีศาจ
ทันทีที่เขาพูดจบเขาก็จับศีรษะหลินต้าจูนแล้วยกมันขึ้นมาจากนั้นก็กระแทกลงไปอีกครั้ง!
“ปัง”
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง ศีรษะของหลินต้าจูนนั้นมีเลือดซึมออกมา
“พี่ชาย ศีรษะคุณแตกแล้วล่ะ” เฉินเฟิงยังคงยิ้มอยู่เช่นนั้น
“อ๊าก! แม่ฆ่ามัน!” สีหน้าของซุนกุ้ยฟางนั้นโกรธเคืองมาก เธอหยิบกรรไกรจากบนโต๊ะแล้วพุ่งเข้าไปที่เฉินเฟิง
เฉินเฟิงไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเพียงเตะซุนกุ้ยฟางให้ออกไป
“ปัง”
ศีรษะของหลินต้าจูนกระแทกพื้นอีกครั้ง
“พี่ชาย ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ?” เฉินเฟิงถามอย่าง เป็นห่วง
ใบหน้าของหลินหลันเต็มไปด้วยความกลัว หลินต้าจูนนั้นอาการย่ำแย่จะพูดได้อย่างไร
“เฉินเฟิง！” เสี้ยเมิ่งเหยารีบเข้ามาคว้าร่างกายเฉินเฟิงไว้ ร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อย เธอกลัวว่าหากเฉินเฟิงกระแทกอีกครั้งหลินต้าจูนอาจตายได้
เมื่อเห็นเสี้ยเมิ่งเหยาเข้ามา เฉินเฟิงก็หรี่สายตามองและลุกขึ้น ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่ากลัวเสี้ยเมิ่งเหยาจะตกใจเขาจะต้องทิ้งบทเรียนที่น่าจดจำให้กับหลินต้าจูน
“แม่ ยังอยากให้ฉันขอโทษอีกไหม?” เฉินเฟิงมองหลินหลันและถามด้วยรอยยิ้ม
“แก…แกในสายตาแกไม่มีกฎหมายบ้านเมืองหรือไง แกทำขนาดนี้ก็ฆ่าฉันตายได้เหมือนกัน!” หลินหลันชี้ไปที่จมูกของเฉินเฟิงและเธอสั่นด้วยความโกรธ
“แม่ ฉันจะไม่ทำร้ายคุณ เพราะคุณเป็นแ
