สาหัสเพื่อเลี้ยงดูแกมันไม่ง่ายเลย แล้วจู่ๆแกมาบอกว่าฉัน…”
“ปัง!”
เสี้ยเมิ่งเหยากระแทกประตูและจากไป
“แกจะไปไหน?! เสี้ยเมิ่งเหยา! กลับมา!”
หลินหลันกรีดร้องและรีบไปที่ประตูแต่กลับพบว่าเสี้ยเมิ่งเหยานั้นได้หายไปแล้ว
“หลินหลัน ครั้งนี้ลูกชายของฉันเจอกับการกระทำที่ไม่สามารถรับได้ ฉันไม่สามารถอดทนได้แล้ว!” ใบหน้าของซุนกุ้ยฟางเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง หลินต้าจูนนั้นนอนอยู่บนพื้นพร้อมกับรอยเลือดที่ศีรษะ น่าสังเวชมาก
“พี่สะใภ้ คุณใจเย็นๆก่อน ต้าจูนเขาจะไม่เป็นอะไร” หลินหลันรีบโทรหา120 ในตอนนี้นั้นเธอกลัวกว่าซุนกุ้ยฟางอีกกลัวว่าหลินต้าจูนจะเป็นอะไรไป หากว่าหลินต้าจูนเกิดเป็นอะไรขึ้นมา ซุนกุ้ยฟางจะต้องประกาศเรื่องทั้งหมดออกมาแน่ ถ้าเป็นเช่นนั้นเธอแทบจะไม่สามารถรอดพ้นจากชะตากรรมแห่งความพินาศได้
“หลินหลัน เรื่องราวน่าอับอายทั้งหมดที่คุณเคยทำมา ฉันรู้หมดทุกอย่างแล้ว ถ้าคราวนี้คุณไม่สามารถทำให้เราพอใจได้ หึหึ ฉันรับรองว่าคุณจะได้เจอดี!” ซุนกุ้ยฟางขู่อีกครั้ง เนื่องจากไม่มีทางที่จะทำให้เฉินเฟิงกลับมายังที่นี่ได้ เช่นนั้นก็ต้องรับความพึงพอใจจากหลินหลัน
ความขุ่นเคืองเล็กน้อยปรากฏขึ้นในดวงตาของหลินหลัน แต่ใบหน้าเธอประดับไปด้วยรอยยิ้ม “พี่สะใภ้ วางใจเถอะ รอเมิ่งเหยากลับมา ฉันจะให้พี่เลย 500,000”
“500,000?!” ซุนกุ้ยฟางตะคอกอย่างเย็นชาและหัวเราะเยาะ “หลินหลัน 500,000 ในตอนนี้นั้นไม่สามารถแก้ปัญหาในตอนนี้ได
