ดฟันกรอดด้วยความโกรธ เธอรู้ว่าการรับมือซุนกุ้ยฟางนั้นเป็นเรื่องยาก แต่เธอก็ไม่คาดคิดว่า ซุนกุ้ยฟางจะไร้ยางอายถึงขนาดนี้ แม้เงิน1.5ล้านของเสี้ยเมิ่งเหยาจะได้มาโดยไม่ต้องทำสิ่งใดแต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับซุนกุ้ยฟาง เธอกล้าพูดจะเอา500,000โดยไม่รู้สึกอะไรได้อย่างไร
“พี่สะใภ้ ให้เฉินเฟิงคุกเข่าขอโทษคุณน่ะได้ แต่เรื่องเงิน อย่าเลย ฉันจ่ายให้คุณได้มากที่สุดเพียงห้าพันเท่านั้น” หลินหลันกล่าวด้วยใบหน้าที่เย็นชา แม้ว่าเงินนี้กู้ตงเชินจะจ่ายให้กับเสี้ยเมิ่งเหยา แต่ของเสี้ยเมิ่งเหยาก็คือของเธอ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะให้ ซุนกุ้ยฟาง500 000 โดยเปล่าประโยชน์
เฉินเฟิงหัวเราะเยาะ หลินหลันไม่ถามความเห็นเขาเลยแม้แต่น้อยและยังให้เขาไปคุกเข่าขอโทษซุนกุ้ยฟางอีก เธอเห็นเขาเป็นเพียงตุ๊กตาหรือยังไงสามารถทำอะไรได้ตามใจต้องการงั้นหรือ?
“ห้าพัน!” ซุนกุ้ยฟางตะโกนเสียงดัง “หลินหลัน คุณกำลังจะให้ขอทานงั้นหรือ!”
“พี่สะใภ้ ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจ บ้านใครจะใช้เงินอย่างเปล่าประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้นเขายอมรับผิด เฉินเฟิงเขาทุบตีพวกคุณแม่ลูก พวกคุณก็ต้องไปเรียกร้องเอาที่ผู้กระทำผิด คุณจะมาเรียกร้องเอาอะไรจากตระกูลเสี้ย” หลินหลันกล่าวอย่างเย็นชาความหมายของเธอชัดเจนมาก เฉินเฟิงคือเฉินเฟิง ตระกูลเสี้ยคือตระกูลเสี้ย ทั้งสองไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสี้ยเมิ่งเหยาก็รู้สึกชาไปทั้งจิตใจ เดิมทีเธอคิดว่าเร
