ื่องครั้งที่แล้วจะทำให้มุมมองของหลินหลันที่มีต่อเฉินเฟิงนั้นเปลี่ยนไป แต่จากที่เห็นตอนนี้นั้นท้ายที่สุดแล้วความคิดของเธอก็คิดไปเอง ก้นบึ้งจิตใจของหลินหลันนั้นยังคงดูถูกดูแคลนเฉินเฟิง
“หลินหลัน เฉินเฟิงเป็นลูกเขยของคุณ!” ซุนกุ้ยฟางเองก็ตกใจกับคำพูดของหลินหลันเช่นกัน เขาเป็นลูกเขยแต่สำหรับหลินหลัน เฉินเฟิงก็ไม่ต่างอะไรกับคนนอก
“ฉันไม่มีลูกเขยที่สร้างแต่ความเดือดร้อนหรอกนะ” หลินหลันเหลือบมองเฉินเฟิงอย่างไม่แยแสและกล่าว
มุมปากของเฉินเฟิงกระตุกอย่างเย็นชา ไม่มีลูกเขยเหมือนตนงั้นเหรอ? หลินหลัน หวังว่าคุณจะไม่เสียใจกับสิ่งที่คุณพูดในวันนี้!
ทัศนคติท่าทางของ หลินหลันที่มีต่อ เฉินเฟิงเป็นสิ่งที่ ซุนกุ้ยฟางไม่คาดคิด
โชคดีที่ซุนกุ้ยฟางยังมีแผนการ
“หลินหลัน ฉันถามคุณเป็นครั้งสุดท้าย คุณจะไม่ให้เงินฉัน500,000จริงๆใช่หรือเปล่า?” ซุนกุ้ยฟางถามอย่างเศร้าโศก
“ไม่” คำตอบของหลินหลันยังคงหนักแน่นเช่นเคย
ซุนกุ้ยฟางยิ้มและกล่าว “งั้นโอเค หวังว่าคุณจะไม่เสียใจภายหลัง”
“พี่สะใภ้ พูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?” หลินหลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติราวกับว่าซุนกุ้ยฟางมีเรื่องอะไรอยู่ในกำมือของเธอ
“ไม่ได้หมายความว่าอะไร จู่ๆฉันก็เพิ่งนึกอะไรออก ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ ฉันพบเจอผู้ชายที่แซ่หวัง เขาบอกว่าคุณเป็นเพื่อนร่วมมหาลัยของเขา …”
เมื่อซุนกุ้ยฟางพูดถึงตรงนี้ในนาทีนั้นเธอจงใจหยุดและพบว่าสีหน้าของหลินหลันเปลี่ยนไป
