“หลินหลัน คุณอยากให้ฉันพูดต่อหรือเปล่า?” ซุนกุ้ยฟางถามด้วยรอยยิ้ม
“พี่สะใภ้….” หลินหลันฝืนยิ้มอย่างไม่เต็มใจและกล่าวว่า “มีเรื่องอะไรก็ค่อยๆนั่งพูดคุยกัน”
“ค่อยๆพูดคุย?” ซุนกุ้ยฟางยิ้มอย่างเหยียดหยาม ตอนนี้จะมาค่อยๆพูดคุยกัน แล้วเมื่อกี้ท่าทางที่จะให้เงินเหมือนขอทานนั่นหายไปไหนแล้ว
“หลินหลัน ฉันต้องการเงิน500,000มันมากไปไม่ใช่หรือ?” ซุนกุ้ยฟางค่อยๆนั่งบนโซฟาอย่างช้าๆและถาม
“ไม่มากไป ไม่เลย ฉันจะให้เฉินเฟิงหาทางจ่ายให้คุณและต้าจูนเป็นเงิน500,000” หลินหลันรีบตอบ แม้ว่าเธอแทบรอไม่ไหวที่จะฉีกร่างซุนกุ้ยฟางในตอนนี้ แต่เมื่อเธอคิดว่าซุนกุ้ยฟางจะพูดอะไร เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจ
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว ซุนกุ้ยฟางใช้ลูกไม้อะไร อะไรที่ทำให้หลินหลันไม่ต่อต้าน
แม้แต่เงินครึ่งล้านก็เห็นดีเห็นงามไปด้วย
ทันใดนั้นซุนกุ้ยฟางก็เชิดหน้าชูคอ อันที่จริงก่อนที่เธอจะมา เธอคิดว่าจะทำอย่างไรถ้าหลินหลันไม่เห็นด้วยที่จะจ่ายเงิน กล่าวได้ว่าเธอได้คิดหาวิธีจัดการรับมือไว้เรียบร้อยแล้ว ด้วยนิสัยของหลินหลันที่รักหน้าตาศักดิ์ศรีตัวเองแล้วเธอจะไม่มีวันปล่อยให้เธอเปิดเผยเหตุการณ์นี้
“เรื่องเงิน500,000น่ะไม่ต้องไปพูดถึงก่อนก็ได้ หลินหลัน คุณควรให้ลูกเขยคุณ คุกเข่าขอโทษเราสองแม่ลูกก่อนไหม” ซุนกุ้ยฟางเหลือบมองเฉินเฟิงอย่างมีชัยและกล่าว
ไม่ว่าก่อนหน้านี้เฉินเฟิงจะเย่อหยิ่ง หยิ่งผยองขนาดไหนต่อหน้าเธอและหลินต้าจูนแต่เมื
